W drodze - czyli moje wędrówki w czasie i przestrzeni.

Zapraszam do tropikalnego lasu - czyli kolejna odsłona Eden Project

2012-01-25T22:40:00.002+01:00

Rozpędziłam z tym Edenem i ubrdałam sobie, że już was oprowadziłam po biomie podzwrotnikowym i suchym. Chcę podlinkować wiadomości o tym projekcie - patrzę, a tu mamy zaledwie bachanalia. Zonk. Nic to, od razu wpadniemy do dżungli :) Później nadrobimy inne zaległości.

Dla tych co przyłączyli się do naszych wycieczek nie dawno - TU są wiadomości o Eden Project, a TU wszystkie pozostałe na temat tego boskiego ogrodu.

Biom tropikalny, dżungla, sieć strumieni, pagórków, to po prostu największa szklarnia na świecie. Ma 55 metrów wysokości, 200 metrów długości i obejmuje obszar 1,3 hektara. Szklarnia, ale nie ze szkła. Zresztą taką powierzchnię trudno byłoby oszklić, jeszcze trudniej utrzymać i stworzyć tak naturalne środowisko. Jest to specjalna, naprężona pomiędzy stalową konstrukcją, folia. Przepuszcza ona powietrze i wilgoć. Przypomina to plaster miodu, a jeden element ma około 9 metrów. Temperatura i wilgotność jest kontrolowane komputerowo.

Gdybyśmy przechodzili z biomu podzwrotnikowego (jak zamierzałam pierwotnie, i w jakiej kolejności zwiedzałam Eden), minęlibyśmy stragan pełen kwiatów i plantację znajomych nam pomidorków. Ten ogród botaniczny ma za zadanie pokazanie wszystkim, a przede wszystkim dzieciom, jak ważne jest środowisko, jak niezbędne są dla nas rośliny. Prezentuje całą złożoność i sieć zależności między gatunkiem ludzkim, a tym co rośnie na naszej planecie. Uczy jakie korzyści płyną z dbania o florę i mądrego wykorzystania jej. Są ekspozycje przedstawiające, zniszczenia niestety niesione przyrodzie przez człowieka i rabunkową gospodarkę. Wielka szkoda, że dzieci z Polski nie maja szansy go zobaczyć. W dodatku cena za wstęp dla dorosłej osoby wynosi aż 22 funty w tej chwili, ja parę lat temu płaciłam nieco mniej.

Do Eden weszłam w momencie otwarcia i w pierwszej kolejności zwiedzałam biom suchy. Miałam szczęście, bo zwiedzających było niewielu i mogłam spokojnie zrobić zdjęcia. Tu, w biomie tropikalnym, było ich multum. Ale nie to uderzyło mnie tuż po wejściu do największej kopuły. Otóż zaparło mi dech i to nie tylko z wrażenia. Było gorąco, nieziemsko parnie, wilgotno. Łapałam powietrze jak wyciągnięta z wody ryba. I chwile trwało zanim organizm przystosował się do panujących tutaj warunków. Ale wewnątrz, po jakimś czasie wędrowania, i tak zaczynało robić mi się słabo.

Zatrzymałam się przy wejściu, przede mną rozciągała się prawdziwa dżungla. Ogrom roślin porażał, obiektyw aparatu pokrył się mgiełką, wokół słychać było strumienie i wodospady. I choć wszystko znajdowało się pod przeźroczystą kopułą, na dole, w dżungli panował półmrok.

W Eden prowadzone są również badania. Naukowcy pracują między innymi nad udoskonaleniem technologii z wykorzystaniem tego co tu rośnie. Ta deska surfingowa zrobiona jest z bardzo lekkiego drzewa balsamicznego, jej powierzchnię pokryto konopiami indyjskimi, a następnie naturalną żywicą.

C.D.N

Eden Project i konie Heather Jansch

2012-01-23T00:03:00.005+01:00

Tak jak pisałam, dziś zaglądniemy ponownie do Eden Project w Kornwalii. Ale tylko na chwilkę, by odkryć rzeźbę, która jest dziełem Heather Jansch. Artystka, u nas raczej nie znana, tworzy konie w sposób bardzo nie typowy.

Te zwierzęta zawsze były jej pasją, już będąc dzieckiem obserwowała i rysowała je namiętnie. Później ukończyła studia artystyczne i stała się wziętą malarką. Nie dało jej to pełnej satysfakcji. W latach siedemdziesiątych porzuciła więc malarstwo na rzecz rzeźby. Nie chciała jednak naśladować innych i iść utartym torem, poszukiwała formy, która dałaby jej spełnienie i w której mogłaby oddać pełne życia, jej ukochane konie. Pewnego dnia jej syn poszukując drewna na rozpałkę, ściął starą, zdrewniała łodygę dzikiego bluszczu. Wówczas, w powyginanym pędzie, Heather dostrzegła fragment końskiego grzbietu. Dalszych elementów tej końskiej układanki dostarczyło już morze.

Do tej pory powstała już ponad setka koni. Wiele z nich ma naturalną wielkość. Jeden z nich odnalazł swoje miejsce właśnie w Eden Project, w części śródziemnomorskiej. Tam właśnie odkryłam Heather Jansch. Artystka mieszka prawie po sąsiedzku, w Dewon.

Mimo użytego tak nietypowego materiału, jej konie są perfekcyjne pod względem anatomicznym. Artystka doskonale uchwyciła ruch i naturalną grację zwierząt. Jej dzieła otrzymują również swoje unikalne imiona, takie jak: Apollo, Kapitan Cleo, Devon Lad, i.t.d. Osiągają również niebagatelną cenę ponad 50 tysięcy funtów za jednego wierzchowca.

TU można zobaczyć proces tworzenia.

TU znajduje się artykuł i zdjęcia w Mail Online,

a TU strona artystki z galerią jej dzieł.

oraz dwie z wielu jej końskich fotografii, które mnie oczarowały:

Na pożegnanie z sówkami z Looe - w cztery oczy :)

2012-01-21T13:24:00.001+01:00

I jeszcze kilka zdjęć sówek, trudno mi się oprzeć pokazaniu ich. Z sowami w cztery oczy :) Zapraszam :) Tak dla przeciwwagi tym zimowo - monochromatycznym klimatom pozostaniemy w słonecznej Kornwalii. Na następny po raz kolejny Eden Project.

Sówki w Looe - czyli letnich klimatów ciąg dalszy

2012-01-19T12:43:00.001+01:00

Ponownie zapraszam do Monkey Sanctuary na podziwianie sówek. Klimaty nie tylko letnie ale również nieco czarodziejskie :) Potterowskie rzekłabym :)

Zmiana klimatu na ... "bliżej natury" :) Czyli wizyta w Looe.

2012-01-16T12:54:00.000+01:00

Kocham zwierzęta, wszelakie, no, może z wyjątkiem pająków. Chyba, że są daleko ode mnie albo na zdjęciach. Tak, na zdjęciach kocham je najbardziej :) Jestem szczęśliwą posiadaczką trzech kotów, dwóch szczurków, pewnej liczby rybek w akwarium i dwójki dzieci. Czasem oni posiadają mnie, a syn zdążył się wyprowadzić. Zazwyczaj wszyscy razem żyją w zgodzie, a ja czasem wyruszam gdzieś w świat, by poznać również innych braci mniejszych. I tak w swoich wędrówkach trafiłam do Monkey Sanctuary w Looe, w Kornwalii.

Miejsce to powstało w trosce, głównie o małpy, przejęte z nielegalnego handlu w Wielkiej Brytanii. Również przedstawiciele innych gatunków znaleźli spokojną przystań. Oto fotografie niektórych z nich. Osobiście zauroczył mnie staruszek lemur, który oswojony, z godnością przemierzał sobie cały teren ośrodka, totalnie ignorując turystów. Przepiękne były również sowy, ale o nich w kolejnym poście.

Miłego poniedziałku :)

2012-01-15T23:39:00.000+01:00

Alternatywna wersja (zdjęcie wykonane w Looe) :) Pozdrawiam gorąco :)

Zawitała zima biała na moim balkonie :)

2012-01-15T12:38:00.000+01:00

Jeśli lubisz wędrować z nami... :)

2012-01-14T12:31:00.001+01:00

Jak już zauważyliście biorę udział w konkursie Blog Roku. Kategoria oczywiście Podróże i szeroki świat. Będziemy wdzięczne za każdy oddany, na nasze wędrowanie, głos :)

Wyślij SMS o treści D00163 na numer 7122

Koszt smsa to 1,23zł brutto. Z jednego numeru można wysłać tylko 1 sms.

Głosowanie trwa od 12 do 19 stycznia. W numerze bloga znak 0, to cyfra zero. Pamiętaj, także, aby nie wstawiać w SMS spacji.

Dziękujemy!

Aleksandria

Pożegnanie z Bursą - odkrywczo słodkie.

2012-01-13T20:38:00.000+01:00

Ostatnie chwile w Bursie, ostatnia wizyta w urokliwym meczecie. Nocą, autokarem wyruszamy do Kusadasi, nad morze Egejskie. Nocny przejazd to dobry sposób na uniknięcie płacenia za nocleg, a wielogodzinna podróż upływa znacznie szybciej. Pierwszy raz mamy skorzystać z "tureckiego PKSu" i mamy troszkę pietra. Oczywiście zupełnie niepotrzebnie. O wygodach tego sposobu podróżowania w Turcji pisałyśmy TUTAJ. Biuro gdzie kupujemy bilety znajduje się 5 minut od hotelu, a miejski autobus bez problemu zawozi nas na dworzec. Zawsze spotykamy wiele osób chcących pomóc w znalezieniu przystanku. Nawet pozostawiona z bagażami na chodniku Ines, bo ja akurat szukam miejsca skąd odjedzie nasz autobus, wzbudza zainteresowanie przechodniów i troskę. A nuż widelec zagubiła się i potrzebuje ratunku.

Ale mamy jeszcze czas, bagaże jak na razie pozostawione w hotelu, idziemy więc do Ulu Cami.

Nigdy w zwiedzanych meczetach nie spotkałyśmy się z niechęcią, często ktoś podchodził do nas żeby chwilę porozmawiać. Czasem był to imam, który na pożegnanie i na pamiątkę, wręczał nam muzułmański różaniec. Nie jest to tak naprawdę różaniec, bynajmniej nie jest wynalazkiem chrześcijańskim. Pochodzi z Indii. W VIII w. przejęli go muzułmanie, a dopiero później chrześcijanie. W Islamie nazywa się go tasbih, tespih, subha, misbaha. Pełna wersja zawiera 99 koralików oznaczających 99 imion i przymiotów Allaha. Podzielony jest na trzy grupy zaznaczone większymi koralikami, nazywa się je imamami. Skrócona wersja zawiera 33 koraliki.

Również wyznawcy buddyzmu używają pewnego rodzaju różańca. Nazywa się mala i składa się z 108 koralików. Służy do odprawiania mantr.

Tabish.

Meczet to przede wszystkim ludzie.

Wieczorem przenosimy się na dworzec. Wybór przekąsek, czyste toalety, spokój i czystość uprzyjemniają nam oczekiwanie na autokar firmy Kamil Koc.

Tu odkrywam pismanije. Turecki przysmak mocno uzależniający. Jest to rodzaj waty cukrowej z dodatkiem pistacji. Jednak o niebo lepszej od naszej rodzimej i sprzedawanej na patyku. Niebo w gębie po prostu. Moje dziecko jak zwykle jest na nie. Ma chroniczną niechęć do próbowania nowych potraw. Ale już w Kusadasi daje się namówić na jeden kęs i popada w uzależnienie wraz ze mną.

Bursa tym razem bez komentarza

2012-01-10T18:54:00.001+01:00

Jesteśmy w Bursie. Tu na blogu oczywiście :) Choć szkoda, że tylko na blogu. Chciałabym zobaczyć inne kraje o innych porach roku, nie tylko pełnią lata. Poczuć inny zapach, nacieszyć się zupełnie innym światłem, odkryć inną atmosferę odwiedzanych miejsc. Może kiedyś... Tymczasem, zmęczona, nie bardzo jestem w stanie pisać. Dziś więc opowiedzą o Bursie moje zdjęcia. Zresztą i tak jeszcze raz zabiorę Was do mojego ulubionego meczetu na chwilę zamyślenia.

Mój brak inwencji dzisiaj usprawiedliwię jeszcze kursem w którym od zeszłego tygodnia biorę udział na portalu Pasja Pisania. Od kilku dni piszę więc i piszę, choć zupełnie inne formy literackie. Na razie powiem tylko - jest dobrze :)

Nawet na grypę, ostatnio, nie mam czasu. Sterczy wytrwale pod moimi drzwiami, nie zamierzam jej wpuścić :)

Pozdrawiam Was serdecznie i życzę miłego oglądania.

Pomóżmy dzieciom w Afganistanie - akcja Redemptoris Missio

2012-01-06T19:49:00.002+01:00

Dzieci w Afganistanie umierają częściej niż w Afryce...

Kolejna zima w Afganistanie i kolejna możliwość pomocy dzieciom w kraju ogarniętym wojną, która trwa tam już od 30 lat. Nieco się spóźniłam, bo akcja ogłoszona została 12 grudnia, ale wciąż mamy czas. Akcja trwa do końca stycznia.

Wspaniale udało nam się w zeszłym roku. Poczytać można tu i tu.

Gorąco zachęcam!

Jak żyją dzieci w Afganistanie?

Dzieci w Afganistanie umierają częściej niż w Afryce. Jeśli przeżyją – nie wszystkie będą mogły pójść do szkoły. Niektóre z nich nigdy nie trzymały w ręce ołówka. Wakacje w Afganistanie są zimą – bo dzieci nie mają butów, żeby w śniegu do szkoły dotrzeć. Szkoły to najczęściej podarte namioty lub miejsca pod drzewem, na których siadają dzieci i słuchają swojego nauczyciela. W Afganistanie ludzie marzą o końcu wojny i o pokoju. Choć normalne życie pamiętają tylko najstarsi.

Chcielibyśmy podarować Afgańskim dzieciom namiastkę zwykłego życia.

Ciepłe zimowe ubranie… przybory szkolne… Niech normalne życie nie będzie tylko naszym udziałem. Niech na ich buziach zagości uśmiech.

Zgromadzoną pomoc rozdadzą dzieciom polscy żołnierze. To oni alarmują, że widują bose dzieci biegnące po śniegu za wojskowymi samochodami w nadziei, że coś dostaną.

Co jest potrzebne?

Każdy rodzaj przyborów szkolnych, każdy rodzaj ciepłego zimowego ubrania. Z powodu przepisów celnych ubrania nie mogą nosić śladów używania. O ile to możliwe zarówno przybory szkolne jak i ubrania nie powinny zawierać odniesień do szeroko rozumianej „kultury amerykańskiej”.

Kto może wziąć udział w Akcji?

Każdy, kto chce pomagać. Szczególnie namawiamy przedszkola i szkoły. Dysponujemy plakatami, które chętnie prześlemy pod wskazany adres. Zarówno dla placówek jak i Koordynatorów mamy podziękowania potwierdzające ich społeczne zaangażowanie. Obiecujemy też przesłanie zdjęć z rozdania pomocy dzieciom.

Gdzie należy dostarczyć rzeczy?

Ubrania można przysłać lub dostarczyć do siedziby Fundacji w podziemiu domu parafialnego przy ul. Grunwaldzkiej 86, 60-311 Poznań. Przy drzwiach do Fundacji znajduje się otwór, przez który o każdej porze dnia i nocy można wrzucać dostarczone rzeczy.

Czy można pomóc w inny sposób?

Można wpłacić pieniądze na konto Fundacji z dopiskiem „Pomoc dla Afganistanu”

Fundacja Pomocy Humanitarnej Redemptoris Missio

ul. Grunwaldzka 86

60-311 Poznań

Nr konta: 09 1090 2255 0000 0005 8000 0192

Jak rzeczy trafią do afgańskich dzieci?

Samoloty wojskowe latają do Afganistanu co dwa tygodnie. Dary zostaną przewiezione na lotnisko wojskowe i stamtąd samolotem do bazy Bagram. Z lotniska w Afganistanie odbiorą je polscy żołnierze i rozdadzą dzieciom w patrolowanych wioskach.

Do kiedy trwa Akcja?

Akcja trwa do końca stycznia. Palujemy kilka transportów z darami. Pierwszy z nich wyruszy do Wrocławia w połowie stycznia.

Dla nas liczy się każda para skarpetek, każdy ołówek i każda złotówka.

Proszę dzwonić (618621321) i pisać ( medicus@ump.edu.pl ) nawet w najdrobniejszych sprawach

Koordynator Akcji: Justyna Janiec – Palczewska

I jeszcze prośba żołnierzy:

Szanowni Państwo.

Jesteśmy żołnierzami Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Afganistanie, zajmującymi się współpracą cywilno-wojskową i udzielaniem pomocy humanitarnej dla ludności cywilnej w Prowincji GHAZNI. Jesteśmy głęboko poruszeni oraz zaniepokojeni problemami z jakimi boryka się afgańska ludność cywilna. Prowadzimy szereg akcji i operacji mających na celu dostarczenie pomocy humanitarnej, realizację projektów wspierających rozbudowę infrastruktury lokalnej, doposażenie szkół, szpitali, świetlic w niezbędny do funkcjonowania sprzęt.

Naszym celem jest udzielenie pomocy dla jak najszerszej liczby ludności oraz szybkie i efektywne reagowanie w sytuacjach kryzysowych. Nadmienić należy, iż nasze działanie ma również na celu poprawę wizerunku oraz budowę zaufania ludności lokalnej w stosunku do sił koalicyjnych. Poprzez naszą działalność uświadamiamy zwykłym ludziom, że nie są bezsilni wobec tragedii i cierpienia jakie ich dotyka.

Tylko prowadzenie działań w kierunku wzajemnego poznawania, oswajania się z innością, otwierania się na siebie nawzajem, może zaowocować pojawieniem się postaw tolerancyjnych i wzajemna akceptacją.

W związku ze zbliżającym się okresem zimowym, który w tym rejonie świata przejawia się jako bardzo surowy okres, wymagający specjalnego przygotowania ludności afgańskiej, zwracamy się do Państwa ze szczególną prośbą wsparcia naszych działań poprzez przekazanie darów na rzecz pomocy ludności afgańskiej.

Do najbardziej potrzebnych elementów w nadchodzącym okresie należy wszelkiego rodzaju: ciepła odzież(kurtki, swetry, bluzy, koszulki, spodnie, czapki, skarpety itp.) koce, śpiwory, kołdry, buty a także przybory szkolne.

Wierzymy, że nasz list potraktujecie Państwo ze szczególnym zrozumieniem. Każdy najmniejszy dar, odzew z Państwa strony przyjmiemy z największym szacunkiem i wyrazami uznania. Zapewniamy, że wszystkie dary zostaną wykorzystane w szczytnym celu zgodnie z ich przeznaczeniem.

Z wyrazami szacunku.

DOWÓDCA

GRUPY CIMIC

ppłk Grzegorz WTYKŁO

Fundacja Pomocy Humanitarnej „ Redemptoris Missio”

W zaczarowanym świecie... czyli o Ulu Cami w Bursie słów i obrazów kilka

2012-01-05T21:43:00.001+01:00

Wnętrze. To cisza zmącona jedynie szelestem wody płynącej ze stojącej po środku fontanny, przerywana gdzie nie gdzie rozmową prowadzoną szeptem, stłumionym przez dywany tupotem biegnącego dziecka. To skupienie nad zdobnymi wersetami koranu, zapamiętanie w modlitwie u stóp mihrabu kierującego myśli ku Mekce. To wirujące drobinki pyłu w smugach jaskrawego słońca wpadającego przez okna i przeszkloną kopułę, która wznosi się ponad fontanną. To kobiety w skromnie udrapowanych chustach, mężczyźni z uwagą obmywający dłonie i stopy. Starszy człowiek delikatnie przewracający pożółkłą stronicę i młody chłopak, który zdrzemnął się w cieniu filaru. To nawet wyschnięta ważka, która we wnętrzu świątyni zagubiła drogę i tu dokonała żywota. Południe senne i rozleniwione. Chwila wytchnienia od pośpiechu tego co na zewnątrz i tego co profanum. Chwila na odnalezienie sacrum w gorączce dnia. A wszystko objęte ramami białych ścian, zdobnych jedynie słowami Allaha, które ktoś z oddaniem wykaligrafował czarną farbą.

To właśnie Wielki Meczet - Ulu Cami w Bursie. To ten, który tak bardzo chciałam zobaczyć podczas naszej wędrówki, ze względu na jego niebanalność, dekorację, duszę.

Powstał na przełomie XIV i XV wieku, na cześć zwycięstwa nad Zygmuntem Luksemburskim i klęską ostatniej wyprawy krzyżowej. Okrywa go 20 kopuł - to w zamian za 20 meczetów obiecanych Allahowi za porażkę wroga. Natomiast inskrypcje, które możemy dziś podziwiać, to część pierwszego, oryginalnego wystroju. Tylko filary są dziś białe, a nie jak za czasów świetności sułtana Bajazyta, pokryte szczerym złotem. Myślę, że to bynajmniej nie ujmuje im urody.

Do tego meczetu jeszcze wrócimy. Trudno się z nim bowiem rozstać. Tymczasem jako tło do dzisiejszych fotografii jedno z piękniejszych wykonań Azaan

Bursa, zielony klejnot w pobliżu Istambułu

2011-12-30T20:27:00.001+01:00

Jednym z ważnych punktów w naszej podróży po Turcji była Bursa. A to z powodu jednego zdjęcia. Czarno białej fotografii meczetu Ulu Cami w książce Leszka Szczasnego "Świat na wyciągnięcie ręki" (o którym pisałam wcześniej). Meczet ten wydał mi się niezwykły, nietuzinkowy i bardzo chciałam go zobaczyć.

Bursa to miasto nieomalże tuż obok Istambułu. Dzieli je drogą lądową około 250 km, co jednak na odległości tureckie, nie jest żadnym dystansem. Jednak autokarem trzeba się najpierw przedzierać przez zatłoczone ulice Istambułu, zebrać wszystkich pasażerów z rozrzuconych po różnych dzielnicach przystanków. Następnie objechać Morze Marmara. Do tego wszystko w upał. Nie, my szukałyśmy jakiejś alternatywy, czegoś ciekawszego. I owszem, znalazłyśmy. Szybciej, bardziej interesująco, a zwłaszcza wygodniej. Nic prostszego, wystarczy wybrać prom i drogę morską.

Pojechałyśmy tramwajem na przystanek Askaray, tam jeszcze wymieniłyśmy walutę w kantorze, bo kurs w porównaniu do turystycznego centrum był rewelacyjny i w około piętnaście minut (z naszymi tobołami), idąc na południe Gazi Mustafa Kemal Pasa Caddesi, dotarłyśmy portu Yenikapi. Bilety na prom kupiłyśmy dwa dni wcześniej przy okazji sprawdzając ile czasu nam zajmie dojazd do portu, bo prom miałyśmy dosyć wcześnie. Prom był strzałem w dziesiątkę.Wygodny, przestronny i w miarę szybki. Dla osłody życia zakupiłyśmy sobie nawet ciasteczko :)

Po przypłynięciu musiałyśmy jeszcze przejechać z pół godzinki autobusem do centrum miasta, odnaleźć hotel Aksam, w małej bocznej uliczce i byłyśmy na miejscu.

Bursa nas oczarowała. Ta pierwsza stolica osmańskiego imperium tonie w zieleni i rozpościera się u stóp masywu Uludag. Jego najwyższy szczyt (ponad 2500m n.p.m.) uważany był przez Greków za mitologiczny Olimp. Jednak najbardziej ujęli nas ludzie, zwłaszcza po skomercjalizowanym Istambule. Tu turystów było niewielu, a mieszkańcy o wiele bardziej gościnni, serdeczni. W hotelu recepcjonistka miała dla nas serce na dłoni i bynajmniej nie było w tym interesowności, w restauracyjce, na bazarze zostałyśmy ciepło ugoszczone, a miasto pokazała nam młode małżeństwo, które poznaliśmy odpoczywając sobie na skwerku przy fontannach.

Polecam gorąco Pideli Kofte. Ciekawe jest podawanie do potraw gęstego jogurtu. Trudno też o potrawę bez pieczywa - tu pod smacznym mięskiem zanurzone w tłuszczyku grzanki. Milion kalorii ale jakie dobre :)

Moje dziecko jadło bardziej zachowawczo :)

Matki z aparatami fotograficznymi bywają często koszmarem swoich dzieci ;)

Bazar i okolice Ulu Cami

Kobiety tu ubierają się skromnie i najczęściej ubrane są w tego typu płaszcze, włosy ukrywają oczywiście pod upiętymi chustami.

W następnym poście zapraszam do wnętrza Ulu Cami :)

Z ostatnich kilku dni

2011-12-29T20:27:00.001+01:00

Przeraziła mnie nieco data mojego ostatniego wpisu - 20 listopada... Dawno temu, chciało by się rzec...

Tak jakoś trudno było mi się w sobie zebrać, łatwiej było gdzieś się ukryć na dnie samej siebie. Choć to nie zawsze dobry wybór. Czasem właśnie tam trafiają się najmroczniejsze zaułki. A tu żyć dalej trzeba, nie ma litości. Pomocowałam się nieco z depresyjnymi nastrojami, nauczyłam się żyć z wizją braku zatrudnienia mojej szacownej osoby. Odbyłam parę rozmów, które mnie jedynie w tym utwierdziły. Po odpoczywałam nieco przez święta w rodzinnym gronie i wróciłam do korzeni. Zabrałam się za rysowanie i dalsze molestowanie Photoshopa. Ba! Nawet myślę sobie o nowym blogu, takim bardziej graficznym. Nie bardzo pasuje mi mieszanie tu, mojej zupełnie różnej twórczości, na zmianę z podróżami. A co Wy na to?

Jutro wracamy do odkrywania świata. Nowa porcja zdjęć i wspomnień czeka :) Dziś moje poświąteczne ćwiczenia w kolejności w jakiej powstawały :)

Takie dwie świąteczno - treningowe buźki. Ha! rozpracowałam w końcu sekret pędzelkowy!

A teraz z wierszykiem - inspiracją :)

Im bardziej pada śnieg
Bim bom
Tym bardziej sypie śnieg
Bim bom
I nie wie zwierz ni człek
Bim bom
Kiedy tak pada śnieg Bim bom
Jak marzną mi paluszk

I skończony dzisiaj:

A jak będziesz grzeczny, to w nocy przyjdzie do ciebie wróżka...

W oczekiwaniu na efekt działania maszyny Rube Goldberga.

2011-11-20T17:13:00.002+01:00

Przepraszam za nieobecność, za milczenie i za to, że jeszcze chwilkę nie będę odpisywać. Obiecuję nadrobię wszelakie zaległości. Jesień tegoroczna jakoś niezbyt mi sprzyja. Począwszy od zapalenia nerwu w nodze (już powoli lepiej), poprzez stanowczą decyzję naszych radnych o całkowitej likwidacji mojej szkoły, a co za tym mojego miejsca pracy, aż po dzisiejszą, okropną migrenę. Jakoś powolutku muszę się pozbierać i nabrać sił na przygotowania do przyszłej jesieni. Jesieni, która będzie pod wielkim znakiem zapytania, bo bladego pojęcia jeszcze nie mam, co dalej będę robić i tylko z całej siły staram się nie poddać paraliżującemu strachowi. Na razie szukam światełka w tunelu. Zastanawiam się, czy kiedyś, z perspektywy czasu, uznam te nagłe zwroty akcji mojego życia za początek czegoś lepszego? Może te wszystkie dziwne i zaskakujące wydarzenia, które mnie spotykały ostatnimi czasy, okażą się zmyślnymi elementami ogromnej machiny jak tej Rube Goldberga? Gdzie każdy jeden element, precyzyjnie ustawiony i wprawiony w ruch, działaniem swoim uruchamia następny, w efekcie doprowadzając do konkretnego celu. Może nie bez przyczyny odnalazłam akurat przemówienie Steve'a Jobs'a na uniwersytecie w Stanford? Wierzę, że będzie dobrze, jeżeli nie lepiej. Wierzę, bo tak naprawdę nie mam innego wyjścia, choć nie jest łatwo. Wkrótce ciąg dalszy naszych fotograficznych opowieści i podróży :) Pozdrawiam Was Kochani i cieszę się, że przybywają wciąż nowi goście, których serdecznie witam :) Liczę na Waszą wyrozumiałość i zapraszam do posłuchania S.Jobs'a (napisy w j.polskim można uruchomić klikając na czerwony znaczek z cc na dole okienka).

Skarby Kariye dla duchowego odpoczynku i radości oka

2011-10-31T10:55:00.002+01:00

Ostatnie półtorej tygodnia nie sprzyjały duchowym rozważaniom i przygotowaniu do zbliżającego się, refleksyjnego, dnia Wszystkich Świętych. Na domiar złego, kompletnie nieuduchowione sprzątanie, po mocno rozciągniętym w czasie remoncie kuchni, zakończyło się niezbyt miłą niespodzianką. Spalił się piecyk w łazience. Cóż, złośliwość jest cechą rzeczy martwych (i nie tylko). Nie dany mi był błogi spokój i czas na uzupełnienie bloga. Nie dany był mi czas na grypę która rwała gardło i szarpała korzonki. Sobota i niedziela upłynęły pod znakiem stresu i poszukiwania fachowca. Dziś od rana panowie montują nową instalację i piecyk, a ja mogę dla Was coś napisać i skończyć pierwszą partię zdjęć z Kariye.

Początki Kościoła Św. Zbawiciela w Chorze, czyli obecnie Kariye Muzesi toną w mrokach historii, pierwsza wzmianka o nim pochodzi z Vw., gdy Justynian I Wielki odbudował go ze zniszczeń. Dzisiejszy kształt nadano mu w XIV wieku, do wykonania dekoracji ściągnięto najznakomitszych artystów. W 1510 roku kościół został zamieniony w meczet zwany Kariye Cami, a freski i mozaiki pokryto warstwą wapna, które na następne stulecia zabezpieczyło ponad 100 przepięknych przedstawień scen biblijnych, portretów świętych, męczenników. Odrestaurowano go i zamieniono w muzeum dopiero w 1958 roku.

Kościół jest zaiste (nomen omen) warty grzechu i stanowi cenną perełkę pośród zabytków Istambułu. Freski i mozaiki oczarowały mnie i uwiodły. Może i Was zachwycą, choć zdjęcia nie oddają ich prawdziwej urody ani ich ilości. Wypełniają bowiem wnętrza od posadzek po szczyty kopuł.

Cat(ering ) jak zwykle niezawodny!

2011-10-24T22:29:00.003+02:00

Drugie śniadanie przywieźli!!!!

Znalezione w necie

Miłego wtorku

Szukajcie a znajdziecie...

2011-10-23T11:31:00.001+02:00

Nie zawsze i nie koniecznie. Zwłaszcza w Turcji, w Istambule. W żadnym z krajów, które do tej pory odwiedziłam, dotarcie do celu nie stanowiło takiego problemu jak tutaj.

W dzielnicy Fener błądziłyśmy dość długo poszukując Kariye (kościół św. Zbawiciela). Ludzie, których spotykałyśmy, mimo problemów z porozumieniem się z nami w języku angielskim, bardzo starali się pomóc, Nie szkodzi, że przy tym wskazywali co raz to inne kierunki, podprowadzając nas do dróg głównych (choć sprzeczne to było z ich wytyczonym celem), a czasem do uliczek prowadzących donikąd. Odrywali się nawet od rodzinnego, późnego śniadania lub wczesnego, niedzielnego obiadu. Poszukiwali kogoś, kto zna język angielski. Wskazywali kierunek nawet wychylając się z okien drugiego pietra. Język niemiecki znacznie ułatwił by sprawę. Tu, w każdym miejscu spotykałyśmy kogoś, kto wrócił z pracy z Niemiec, lub przyjechał do domu w odwiedziny. Znacznie gorzej było z dziećmi, które być może dla rozrywki, z przekornym uśmiechem wskazywały ewidentnie przeciwny kierunek, natrętnie wyciągały ręce po pieniądze i biegły za nami. Natomiast mapa, ze swoją pajęczyną uliczek, tylko komplikowała te poszukiwania.

Fener, od brzegów Złotego Rogu, pnie się stromo po zboczu wzgórza. Południowe słońce zmusza do szukania wąskich skrawków cienia pod murami, nadgryzionych mocno zębem czasu, domów. Boczne uliczki wiodą w dół tylko po to, by złośliwie zakończyć się stromymi schodami w górę. Nieliczne sklepiki oferują ceny śmiesznie niskie w porównaniu z turystyczną częścią Istambułu. Ułatwia to wędrówkę, pozwalając bez przeszkód ochładzać się co jakiś czas porcją lodów lub oszronioną butelką wody wyjętą wprost z lodówki. W ten sposób dotrzeć można do wyznaczonego sobie celu, jakim dla nas było Kariye. Jak zwykle, niewątpliwym plusem błądzenia, jest oczywiście możliwość zrobienia kilku dodatkowych zdjęć. Do obejrzenia których dziś Was zapraszam.

A tu już na horyzoncie objawił się Kariye

W poszukiwaniu wciąż żywych śladów bizancjum.

2011-10-21T22:34:00.000+02:00

Przystań Fener Iskelesi. Schodzimy drewnianym trapem na ląd. Pośród pasażerów jest nas jedynie kilku turystów. Uśmiechamy się na pożegnanie miłej tureckiej pary w towarzystwie której płynęłyśmy i która robiła sobie z nami pamiątkowe zdjęcia, do dwóch Turczynek, zapewne matki i córki w pięknie upiętych hidżabach. Dziewczyna przysiadła się do Ines, ale bariera językowa nie pozwoliła na rozmowę. Szkoda. Najbardziej fantastyczną stroną podróży jest właśnie poznawanie ludzi, przełamywanie swojej nieśmiałości, obalanie stereotypów.

Fener w niedzielny poranek wydaje się nieco opustoszały. Zwłaszcza po zakorkowanym turystycznie Sultanahmet. Inny rodzaj architektury, inny rodzaj panującej tu atmosfery. To tu od wieków osiedlali się Grecy prowadząc interesy, wznosząc rezydencje, po których dziś zostało niewiele. Przechodzimy przez ulicę i ruszamy na poszukiwanie naszego pierwszego punktu wycieczki - Ortodoksyjnego Patiarchatu Greckiego. Ines zawsze z ciekawością poznawała różnorodne wyznania, kościoły, obrządki. Również dla mnie jest to nowość, taki żywy ślad dawnego Bizancjum. Aczkolwiek jak później się okaże, obrządek ten, wystrój bazyliki patriarchalnej św. Jerzego przypomina nam kościoły z kairskiej dzielnicy koptyjskiej. Trudno się temu dziwić skoro należą one do tej samej grupy kościołów wschodnich, mających przecież wspólne korzenie.

W mrocznym wnętrzu bazyliki odbywa się nabożeństwo. Cicho, dyskretnie oglądamy przebogate dekoracje, podziwiamy ikony. Ukradkiem robię kilka zdjęć. Jest ciemno i nie wychodzą zbyt dobrze. Nie śpieszy się nam i zostajemy jeszcze troszkę. Chcemy choć na moment stać się częścią tego sacrum. Ale tuż po wyjściu, z bezlitosną żarłocznością, dopada nas południowe słońce, odziera nasze duchowe wrażenia do szpiku realizmu. Spycha nasze odczucia w uścisk profanum, prowadząc przez stoiska z pamiątkami nastawione na ugoszczenie hojnych przybyszów z daleka.

Zawsze staram się przygotowywać przed wyjazdem czytając wszelakie informacje na temat miejsc, które chcę zobaczyć. Nie wiem jakim cudem przegapiłam informację, że w bazylice tej znajduje się między innymi relikwiami, przywieziony z Jerozolimi fragment słupa przy którym biczowano Chrystusa. Nie widziałam go. A szkoda. Zdjęcie znalezione w Internecie.

I jeszcze na zakończenie małe ogłoszenie parafialne :) Podobnie jak w zeszłym roku, w połowie listopada, rusza akcja "Pomoc dla Afganistanu". Mam nadzieję, że wraz ze mną przyłączycie się do niej i pomożemy dzieciom w kraju ogarniętym wojną przetrwać kolejną zimę. Szczegóły już w listopadzie. Tymczasem pozdrawiam Was ciepło i życzę miłego weekendu :)

Na falach Złotego Rogu

2011-10-18T22:08:00.004+02:00

Mam zamiar zabrać Was dzisiaj do kościoła Św. Zbawiciela (Kariye Muzei) w Chorze w Istambule. Trzeba tam dojechać, dopłynąć, dojść było by trudniej, ale jak kto lubi :) My popłyniemy tam stateczkiem, czyli tramwajem wodnym, za jedyne (według ostatniej podwyżki) 2 liry. Wsiadamy w pobliżu Mostu Galata, a po drodze, właściwie po wodzie, zawijać będziemy w Kasim Pasa Iskelesi, Fener Iskelesi, Balat Iskelesi, aż dopłyniemy do Ayvansaray Iskelesi. Decydujemy się jednak wysiąść w Fener by zobaczyć po drodze Ortodoksyjny Patriarchat Grecki. Wolniutko przemieszczając się to z jednego brzegu Złotego Rogu na drugi, bez przesiadek, bez problemów, bez tłumów turystów, w nieco agresywnym słoneczku. Podziwiając widoki to na lewo, to na prawo. Zajmie nam to około pół godzinki. Zapraszam :)

Wieża Galata

Greckie Liceum

W tle akwedukty

Bulgar Kilisesi czyli neogotycka cerkiew św.Stefana. Wykonaną w całości z kutego żelaza, odlana w Wiedniu przetransportowana nad Złoty Róg i zmontowana w 1871 roku. Wszystko to z powodu warunku jaki postawił sułtan, gdy wyraził na nią zgodę. Cerkiew miała powstać w ciągu jednego dnia..

Nie święci garnki lepią :)

2011-10-16T22:39:00.000+02:00

Po odprawieniu Ines do internatu (tak to jest, że gdy przyjeżdża dziecię do domu, starsze lub młodsze, bez różnicy, to przez kilka dni świat staje na głowie i ma jedną orbitę - wokół tego właśnie dziecięcia), można zabrać się za własne, drobne przyjemności, jak na przykład blog :) Co też właśnie czynię. Dziś na zdjęciach moja pociecha młodsza, towarzyszka podróży, w roli uczennicy garncarza. Ale najpierw fachowe szkolenie, dla wszystkich chętnych - w Kapadocji :) Bo proszę Państwa w Turcji nie święci garnki lepią ;)

Ines - ubrana w gustowne spodenki robocze zabiera się do pracy

Pozornie praca wydaje się być prosta choć nieco brudząca

Czarownica współczesna

Mała korekta

I już dzieło prawie gotowe, a wraz z nim zmienia się przekonanie, że czasem rzeczy z pozoru łatwe wcale takimi nie są.

I tak Ines została uczniem garncarskim choć pierwszy w życiu garnek powstał nieco fantazyjny, a ile dał radości i zapewne pozostanie w pamięci na zawsze :) Zabierajcie w podróże swoje nastolatki, bo choć to najtrudniej strawny wiek, ile szczęścia może dać babranie się w glinie gdzieś na krańcach świata :)

Swoją drogą uczeń w średniowieczu (wszak ceramika to bynajmniej nie współczesny wynalazek) nazywany był terminatorem. Na zdjęciach Ines - terminator oraz jej dzieło :)

Dziś w cyklu "ceramicznym" - jak to się robi w Turcji ;)

2011-10-11T15:28:00.000+02:00

W Kapadocji miałyśmy okazję zwiedzić fabryczkę ceramiki. A w niej mogłyśmy pomacać, pooglądać i wysłuchać wykładu na temat samego procesu tworzenia jak i rodzajów ceramiki oraz zdobień typowo tureckich. Na pewno część z wyeksponowanych później na sprzedaż, w sklepiku, różnych "skorupek", to rzeczywiście rękodzieło. Podejrzewam jednak, że większość była już masową produkcją. Tu zaczynamy od końca - oto jak wygląda tradycyjne, tureckie zdobienie.

Półprodukty

A to już sprawdzanie jakości finalnego produktu

O tureckiej ceramice słów parę.

2011-10-10T08:27:00.001+02:00

Ceramika to jedna z dziedzin sztuki w której Turcja wiodła prym od XIIw. Głównym ośrodkiem jej produkcji był Iznik. Urodą i jakością techniczną wyroby powstające w Izniku konkurować mogły nawet z chińską porcelaną.

W ściśle określonych standardach, wymiarach były tworzone specjalne świeczniki dla meczetów, naczynia, dzbanki, buteleczki, karafki, kufle, miski czy też kafle. Mieszanina 80% krzemu,  10% z białej gliny i 10% fryty szklanej, dawała idealnie białą  powierzchnię do malowania, a do zdobienia używano 7 kolorów:  niebieskiego, turkusowego, zielonego, fioletowego, czarnego, czerwonego i  szarego. Wiele tych dzieł możemy podziwiać dzisiaj zwiedzając meczety, pałace i muzea nie tylko w Turcji. 

Ceramika turecka w Europie stała się sławna od drugiej połowy XIX w. Była obiektem pożądania kolekcjonerów i otrzymywała liczne nagrody, ale niestety mylnie nazywano ją ceramiką perską, rodyjską lub damasceńską. 

Dziś zdjęcia wykonane podczas wieczornego spaceru w Istambule, w jednym z licznych sklepów specjalizujących się w sprzedaży ceramicznych różności. Zapraszam :)

W poszukiwaniu bajek, meduzy i podziemnego pałacu.

2011-10-08T22:08:00.006+02:00

Ponoć była piękną, długowłosą dziewczyną, o migdałowych oczach, wiotkiej kibici i najsłodszym uśmiechu. Jakże mógł się Meduzie oprzeć młody Perseusz, jakże ona mogła oprzeć się herosowi. Jednak ten poryw namiętności nie przyniósł zakochanym szczęścia. Jej zmysłowa uroda spowodowała wściekłość Ateny. Zazdrosna bogini zamieniła czarne włosy dziewczyny w jadowite węże, a ci, którzy ośmielili się spojrzeć w migdałowe oczy stawali się tylko martwym, zimnym głazem. Meduza straciła dla Perseusza głowę dosłownie i w przenośni. Ścięta stała się ozdobą tarczy. Tyle o meduzie mówią mity, ale co ją łączy z Istambułem? Aby to odkryć, musimy kupić bilet za 10 lirów i zejść do podziemnej cysterny. Jest ich kilka. A ta udostępniona do zwiedzania nazywana jest Cysterną Bazyliki lub Pałacem Jerbatan (pałac, który zapadł się pod ziemię) i jak najbardziej na miano pałacu zasługuje.

Zbudowana na miejscu bazyliki w VI w przez Justyniana I, by zapewnić miastu czystą wodę w razie oblężenia, mieściła bowiem 80-100 000 m³ wody doprowadzonej tu akweduktami. Tą mroczną, a wręcz magiczną komnatę wypełnia las marmurowych kolumn (336) ustawionych w 12 rzędów. Kolumny te zostały przywiezione z najróżniejszych świątyń, tworząc ciekawy zbiór, taki troszkę od sasa do lasa.

Jest tam kilka perełek, jak na przykład kolumna łez czy bardzo nietypowa kolumna z głowami Meduzy. Nietypowa, bo zdaje się stać na głowie i dosłownie na niej stoi. Podobizny Meduzy nie zdobią bowiem, jak by można sądzić, głowicy ale bazę kolumny. Widać przerażała również Justyniana. Jak mówi legenda, kazał tą dziwną kolumnę ustawić w najdalszym zakątku cysterny i ustawić głową Meduzy w dół, by zgromadzona w zbiorniku woda na zawszę ukryła jej podobiznę.

Pomiędzy kolumnami, w półmroku pełnym refleksów i odbić światła od tafli wody, spacerować możemy po drewnianych pomostach.

Bajkowy klimat tego miejsca, dziwne, blaszane latarenki na pomostach, rybki pływające w wodzie i złocące się całymi stadami w świetle, przywodził mi na myśl filmy Hayao Miyazaki.

A można i tak. Wczuć się w rolę wielkiego wezyra :)

ps. Jak widzicie, nastąpiła niewielka zmiana dekoracji, spowodowana chęcią usprawnienia pracy robotom indeksującym. Mam nadzieję, że jest teraz przejrzyściej :) Muszę się tylko przyzwyczaić, że Wasze blogi mam teraz po prawicy :)

Miłego weekendu :)

ps2. jak tak sobie patrzę na zdjęcia to przypomina mi się legenda o pływającej w lochach złotej kaczce. Myślę, że tu by pasowała jak najbardziej :)

O wygodach tureckich PKSów słów kilka.

2011-10-07T20:51:00.001+02:00

Obiecałam tu i ówdzie praktyczne informacje na temat naszego tureckiego objazdu. Słowo się rzekło, więc kobyłka, choć chyba we wstępnej fazie grypy, to i tak stać musi u płota. To znaczy u klawiatury.

O turecki autobusach rzecz będzie. Tak troszkę wbrew temu co u nas (bo u nas musiałabym pisać o nieopłacalności połączeń, o coraz bardziej wadliwych pojazdach, o drogach - sami wiecie jakich, o kierowcach równych bogom, patrzącym z pogardą znad kierownicy na lud podróżujący, czyli o niczym ciekawym)

Gdy planuję wyjazd, staram się znaleźć jak najwięcej informacji o danym kraju, między innymi o sposobach podróżowania. Tym razem zbyt wiele ich nie odnalazłam, ale dowiedziałam się o firmie przewozowej z długimi tradycjami jak Kamil Koc, o dworcach autobusowych nazywających się powszechnie otogar. Odnalazłam strony rezerwacji i kupowania biletów online, z których nie skorzystałam, bo nie jestem niestety turecko piśmienna. Przypadkiem odkryłam jeszcze może ze dwie inne firmy. I tak naprawdę nie przypuszczałam co mogę zastać w Turcji. To co zobaczyłam, to czego doświadczyłam przerosło moje najśmielsze oczekiwania.

Tu firma Pamukkale, obsługująca znacznie więcej kierunków niż Pamukkale i Kusadasi.

Wyobraźcie sobie, że przychodzicie na dworzec autobusowy, a tam nie jeden PKS ale z 20 konkurujących z sobą o pasażera firm. Do wyboru do kolory, na wszelkie możliwe kierunki i trasy. Dojechać możesz wszędzie, i tylko musisz wybrać z kim dziś pojedziesz. Jeśli nie chcesz przychodzić wcześniej na dworzec, nawet w malutkim miasteczku natrafisz na liczne biura pośredniczące w sprzedaży biletów. Wówczas z takiego biura na dworzec (z reguły na peryferiach miasta) zabierze cię darmowy busik. Nie musisz się troszczyć o nawet najcięższy bagaż, tym zajmie się kierowca busiku lub steward w autokarze. Włoży twoje torby do bagażnika, wyciągnie, zadba o ich bezpieczeństwo.

Tu perony schładzane w czasie upału takimi natryskami wody , a właściwie mgiełki wodnej. Bardzo skuteczne.

Miejsce siedzące masz już wybrane, zapisane na bilecie, nie musisz się śpieszyć. Jeśli jesteś kobietą i podróżujesz sama, nie musisz się martwić o to , że usiądzie obok ciebie przepocony, woniejący nieprzetrawionym alkoholem, mało sympatyczny współpasażer. Tu samotne kobiety mają miejsca przydzielane tylko obok kobiet. O pasażerów do samego odjazdu troszczy się też obsługa, która sprzedała bilety. Wchodzisz sobie wygodnie z torebką lub innym bagażem podręcznym i zajmujesz swoje miejsce. Przed tobą ekran monitorka, słuchawki. I tu mamy różnice pomiędzy poszczególnymi firmami. Niektóre dodają jednorazowe osłonki na słuchawki z białego materiału, niektóre mają jedynie tak z 10 kanałów telewizji, inne oferują dodatkowo zestaw w miarę nowych filmów kinowych (niestety z tureckim lektorem lub dubbingiem), filmy krajowe, muzykę również krajowa i przeboje ze światowych Top list. Niektóre autokary mają w monitorkach wejścia na usb (można mieć własny filmowo - muzyczny zestaw podróżny) lub pakiet gier dla młodszych i dla starszych. Pamiętam jak moje dziecko się ogromnie zdziwiło, że takie autobusy - cuda istnieją. A jeżeli nic już cię nie zadowoli, zawsze można poobserwować przez kamerkę drogę przed autobusem.

Ale to nie koniec atrakcji. Gdy autokar rusza, steward spisuje sobie gdzie kto zamierza wysiąść i nie widziałam by kierowca robił jakiś problem z zatrzymaniem się w dowolnym - oczywiście dozwolonym - miejscu, bardziej dogodnym do wysiadania. Następnie otrzymujemy w dowolnych ilościach do picia wodę mineralną, soki, colę, herbatkę czy kawę, do tego przysługujące każdej osobie ciasteczko, precelki, a nawet lody. Gdy trasa jest dłuższa, autokar zatrzymuje się na dłuższy przystanek przy specjalnym zajeździe, gdzie można skorzystać z toalety czy też zjeść coś na ciepło. Po posiłku w autobusie steward zbierze śmieci i z uśmiechem zapyta czy czegoś nam nie potrzeba.

Gdy dojedziemy na miejsce, obsługa wyciągnie bagaż i po pokazaniu kwitka lub numerka, odda go nam z uśmiechem, cały i zdrowy. Nie wspomnę już o rozlicznych autostradach, drogach szybkiego ruchu, prostych, szerokich o gładkich nawierzchniach. Żeby nie było, że marudzę zbytnio na to co nasze, rodzime i swojskie.

Po powrocie, w Opolu na dworcu PKS (czekając 3 godziny na nasz autobus) miałam okazję obserwować stojącego władczo kierowcę i kolejkę pasażerów wkładających potulnie ciężkie torby do bagażnika. Kierowca najwyraźniej niezadowolony pokrzykiwał coś na ludzi. I tak cud, że ten bagażnik otworzył, bo nierzadko odbywa się to zgodnie z regułą - kliencie obsłuż się sam - a jak nie podoba ci się paskudnie brudny bagażnik, to racz się wypchać.

Uprzedzę od razu, że nie kosztuje to majątku! Przeliczyłam sobie, że na trasie typu Opole - Wrocław za bilet według standardów tureckich zapłaciłabym może więcej z 6 złotych. Co w obliczu komfortu jaki bym otrzymała, uczyniłabym z największą przyjemnością. Dodam, że kupując bilet online, ma się zniżkę nawet do 1/5 ceny normalnego biletu.

Pytanie w takim razie czy my wciąż jesteśmy w Europie, a może jak już, lepiej było by być w Azji, na przykład tej tureckiej? ;) W każdym bądź razie takiej komunikacji wszystkim i sobie życzę z całego serca :)

Przetestowałyśmy cztery firmy - Kamil Koc, Pamukkale, Nevsehir i Metro. Kamil Koc miał najlepszy program do oglądania i słuchania, Pamukkale z Antalyi do Adany serwowała lody i miała bardzo miłą obsługę, ale wszystkich na głowę pobiła obsługa Metro z Konii do Istambułu. Pozdrawiam ich gorąco :)

Nieobecna usprawiedliwiona :)

2011-10-06T20:00:00.000+02:00

Zapracowałam się. Nie na śmierć ale prawie :) Mam nadzieję, że wkrótce wpadnę w rytm i będę miała więcej czasu :) Postanowiłam również doskonalić się w malowaniu na komputerze, więc wolny czas będę musiała podzielić na pół. A właściwie na trzy części bo konsekwentnie doskonalę mój angielski. W przerwach próbuję czytać, choćby te dwie strony przed zaśnięciem, więcej już z reguły nie daję rady :) Ces't la vie :) Tymczasem zakończony dzisiaj chomiczek - optymistyczno - jesienno - przepraszający, za tę moją nieobecność.

I jeszcze parę gołąbków, tych posągowych i taych jak najbardziej żywych z Kusadasi w Turcji.

I jeszcze raz gołębie w Istambule, czyli w królestwie mężczyzn :)

2011-09-18T11:13:00.001+02:00

Pasja hodowli gołębi, to rzecz jasna, nie tylko domena Turków, ale również nasza rodzima, krajowa, choćby śląska. I tak jak u nas, tak i tam odbywają się targi gołębiarskie. Udało nam się na jeden z nich trafić. Plątałyśmy się po dzielnicy Balat w poszukiwaniu obiektów zabytkowych, które pragnęłam zobaczyć, a odnalezienie ich nie było łatwe, a czasem wręcz niemożliwe (o tym przy innej okazji). W upiornym słońcu wędrowałyśmy wąskimi uliczkami aby dotrzeć do pozostałości po bizantyjskiej fortyfikacji. Ogromne mury stanowią dobry punk, a właściwie linię orientacyjną i sprowadzają takie zbłąkane duszyczki, jak my, wprost do wód Złotego Rogu. A że czasem błąkać się warto, choć może nie w takim upale, przekonałyśmy się niejednokrotnie.

Właśnie przy tym murze odkryłyśmy dość spory targ gołębi, jak się okazało, królestwo wyłącznie mężczyzn. Na bezczelnego wtargnęłyśmy weń, nawet nie kupując biletu, bo takowe przy wejściu sprzedawano. Może były przeznaczone jedynie dla sprzedających, nie wiem. Nas nikt nie zaczepiał, nie zatrzymywał. Na przestrzeni ograniczonej płotem z metalowej siatki tłum ludzi i ptaków. Worki ziarna na sprzedaż, gotowe gołębniki, specjalistyczne akcesoria, klatki pełne pierzastych cudów. Odmian gołębi bez liku, jedne w klatkach, inne dumnie prezentujące swoje wdzięki na zewnątrz, jeszcze inne zamknięte w dłoniach właścicieli. Kupowane i sprzedawane. A w przerwach między dobijaniem targu, czas na małą szklaneczkę mocnej, słodkiej tureckiej herbatki. Pośród tego wszystkiego my, raz witane z uśmiechem i zachętą do sportretowania gołąbków, a drugim razem niezbyt sympatycznym łypnięciem z pode łba, bo czego tu szukają jakieś turystki, kobiety! Ale tych niechętnych jest naprawdę niewielu. Szkoda, że niemiłosiernie palące słońce dość szybko przegania nas z tego miejsca dalej. Ale choć na chwilkę zabieram Was tam z sobą :) Zapraszam.

Tureckie gołębie

2011-09-16T18:50:00.000+02:00

Trudno o kulturę i o epokę, w której gołębiom nie przypisywano by jakiegoś znaczenia. Od Noego po Picassa, gołąb niesie gałązkę pokoju, ofiarowuje miłość, przynosi płodność, zwiastuje boże przebaczenie, i dzieli się swoim gołębim sercem. Nie dziwi więc fakt, iż w świecie islamu gołąb również znalazł swoje miejsce w gronie uświęconych stworzeń bożych. Otóż istnieje pewna legenda. Mahomet podczas Hidrży (ze względu na rosnącą wobec niego niechęć w rodzinnym mieście wyrusza, ucieka czy jak kto woli emigruje do Medyny, ta podróż nazywana jest Hidrżą) zostaje zmuszony do ukrycia się w pobliskiej jaskini przed prześladującą go grupą Korejszytów. Z pomocą śpieszą mu właśnie gołębie i pająki zesłane przez Allaha. Pierwsze pośpiesznie wiją gniazda w wejściu do jaskini, zamykając ją zupełnie, a pająki przędą swoje sieci. Dzięki czemu prześladowcy stwierdziwszy, że jaskinia zapewne jest pusta i przez nikogo od dawna nie odwiedzana, jadą dalej.

Może właśnie ta historia stała się powodem szczególnego traktowania przez Turków tych ptaków. Dla gołębi stawia się gołębniki w parkach, poidełka, karmniki. Nikt nie przegania ich z centrów miast. Nie słyszałam też o potrawach z gołębii, a w Göreme powiedziano nam wręcz, że w Turcji się ich nie jada ponieważ ocaliły Mahometa. Gołębiom nawet stawia się pomniki :) Zapraszam na spotkanie tureckich gołębi :)

Dziś Istambuł, u stóp Yeni Cami

Pewnego razu w Krakowie....

2011-09-12T21:02:00.001+02:00

Dawno, dawno temu pojechałyśmy do Krakowa. Był piękny, letni wieczór, powietrze rześkie po przelotnym deszczyku i była pewna próba. A po niej, jak to zwykle po próbach bywa, koncert... Ale w przeciwieństwie do koncertu, próba ma w sobie coś ze spontaniczności, niepowtarzalności. Przypomina żywy organizm, który właśnie stara się przybrać doskonałą formę. Lubię obserwować jak powstaje dzieło... Dziś sentymentalnie zapraszam na krakowskie wspominki - tak dla odmiany :)

Jeszcze chwila w Błękitnym Meczecie

2011-09-11T22:27:00.001+02:00

Nie śpieszy się nam nigdzie, wycieczkowa grupa nie goni, mamy czas. Siadamy sobie w cieniu arkad rozległego dziedzińca. Ludzie przebiegają to tu to tam, siadają na schodkach, odpoczywają, wędrują dalej w poszukiwaniu śladów przeszłej potęgi osmańskiej czy też bizantyjskiej. My miałyśmy wielkie postanowienie codziennego szkicowania. Niestety, poza zaledwie kilkoma szkicami, nic nam z tego nie wyszło. Nie wiem, czy to słomiany zapał, czy konieczność przemieszczania się jednak z miejsca na miejsce, lub też skłonność do tworzenia raczej w zaciszu domowym, przy swoim biureczku i w skupieniu. Tu jeszcze coś naskrobałyśmy. Później już tylko na karcie pamięci utrwalaliśmy widziane obrazy.

Czasem, w naszych podróżach, robimy za zakopiańskie, białe niedźwiedzie :) Częściej Ines, a czasem we dwie. Z reguły rodzice proszą nas by mogli zrobić sobie zdjęcie swoich pociech z nami :)

A tu już mauzoleum (turbe) Ahmeda I, jego ukochanej małżonki Kosem i między innymi jego trzech synów: Osmana, Murada i księcia Bajazyta. Cały oczywiście w przepięknej ceramice.

Oraz relikwie, między innymi włos z brody Proroka Mahometa. Drobiazg dość często występujący tu w licznych muzeach. Zawsze w pięknie zdobionych szkatułkach i szklanych pojemniczkach, fiolkach.

Odbiegając od tematu Turcji, ale tylko po części. Oglądałyśmy wczoraj z Ines (przyjechała na weekend niezwykle krótki) "O północy w Paryżu" Woody Alena. Swoją drogą rewelacyjny film, piękne zdjęcia, gorąco polecam! Moje dziecko, bawiąc się nim świetnie, oglądając pojawiające się co chwilkę artystyczne znakomitości, przy osobie Picassa westchnęło, uśmiechnęło się ( z wdzięcznością w oczach oraz całej twarzy :) ) i stwierdziło. Jak to dobrze, że zabierałaś mnie mamo z sobą, że widziałam to muzeum Picassa (w Maladze) i tak wiele innych galerii, muzeów :) A ja pomyślałam sobie - warto było :)

Powalające wrażenie i Błękitny Meczet.

2011-09-08T23:10:00.002+02:00

Pewnie ściągnę na siebie gromy. Ale Moi Szanowni Czytelnicy, muszę stwierdzić, że Sultanahmet Cami, czyli Meczet Błękitny nie zrobił na mnie tak wielkiego wrażenia, jakiego oczekiwałam. Może by i zrobił, bo jego rzeczywiście majestatyczna sylwetka, przyciąga wzrok i wiele obiecuje. Na pewno by zrobił, bo sklepienia, mozaiki i ceramika z Izniku, gdy spoglądać w górę, w jego wnętrzu, mogłaby nas wraz z butami (właśnie z butami...) przenieść nas do nieba. Ale... I jest tu kilka ale, które to wrażenie wręcz unicestwiły.

Meczet ten wznosi się w samym centrum wszelakich turystycznych atrakcji, tuż obok bazyliki Hagia Sophia. Wstęp do niego jest bezpłatny, w związku z tym i oczywiście jego znaczeniem i urodą, stał się punktem obowiązkowym wszelkich wycieczek i przeżywa prawdziwe oblężenie.

Przyjechałyśmy do niego o poranku, by zdążyć przed tłumami. Niestety, kolejka przed wejściem uświadomiła nam, że nie tylko my wpadłyśmy na ten genialny pomysł. Odczekałyśmy swoje, ukradkiem przesuwając się boczkiem, boczkiem do przodu. Byle jak najdalej od rozwrzeszczanej grupy amerykańskiej młodzieży. Słońce nie ułatwiało nam smętnego stania. Za to byłyśmy z góry obserwowane przez siedzącego sobie godnie, nad naszymi głowami, na gzymsie, kocura. Zaopatrzone w własne szale i odpowiednią do zwiedzania takich miejsc odzież, do środka weszłyśmy bez najmniejszego problemu. Miałyśmy nadzieję na odnalezienie sacrum, na chwilę kontemplacji, gdzieś w kąciku, siedząc sobie na dywanie i podziwiając przestrzeń, ornamenty, światło. Tłum ludzi wewnątrz odarł nas ze złudzeń. Tłum niewyobrażalny, kotłujący się, przepychający, skumulowany na małej, wydzielonej przestrzeni, pilnowanej przez strażników. Niestety ta druga część była niedostępna, ale tam jedynie wierni mogli się modlić. Szkoda, choć w tym przypadku było to jak najbardziej zrozumiałe. Dla nas, stłoczonych i pozbawionych osobistej przestrzeni czar prysł, sacrum uległo przemianie w profanum. Ale to jeszcze nic. Najgorsze co w tym meczecie uderza z mocą wręcz fizyczną to smród tysięcy przepoconych, niedomytych nóg. Niewyobrażalny, trudny do zniesienia, sprawiający, że jedyną myślą jaka tłucze się człowiekowi w głowie miast zachwytów, jest ucieczka na świeże powietrze. Szkoda, strasznie szkoda.

I tu czuję się w obowiązku do sprostowania pewnych poglądów, jakie wynoszą stamtąd ludzie, a jakie usłyszałam już po powrocie do Polski. Otóż często jest tak, że to jedyny meczet jaki oglądają turyści przyjeżdżający z kurortów do Istambułu na pośpieszną wycieczkę. Po wizycie w Błękitnym Meczecie, który wciąż funkcjonuje, mimo turystycznej nawałnicy, jako miejsce modlitw, niektórzy wracają do domów przeświadczeni, że taki smród zapewne panuje w każdym meczecie, i zapewne wiąże się to z brakiem higieny u muzułmanów. NIC BARDZIEJ MYLNEGO i niesprawiedliwego. Bywałyśmy w wielu meczetach, w niektórych spędzałyśmy więcej czasu, bo to miejsca gdzie sacrum jest, nie ładnie mówiąc, bardzo namacalne. Zresztą o meczetach pisałam między innymi tutaj TUTAJ. Muzułmanin zanim wejdzie do meczetu na modlitwę lub nabożeństwo, dokonuje rytualnej ablucji i między innymi dokładnie myje stopy. I poza właśnie tym meczetem, nieznośny odór niedomytych stóp nie będzie Was prześladował. Tak więc myjcie się drodzy turyści, myjcie... i zwiedzajcie również inne meczety, bo warto.

Z rozdartym nieco sercem...

2011-09-07T23:16:00.000+02:00

Dlaczego rozdartym? Ponieważ w zeszłym tygodniu wyprawiłam już moje drugie, młodsze dziecko na koniec świata, do szkół, po nauki. Wcześniej o trzy lata, niż to zazwyczaj bywa. Do liceum, całkiem dobrego, ale aż do Wrocławia. Ileż ja rzeczy planowałam, które zrobię gdy Ines już wyjedzie do internatu. Będę czytać, pisać, prowadzić blog, malować, robić zdjęcia, generalne porządki i co tylko przyjdzie mi do głowy. Odstawiłam dziecię w środę, w czwartek poszłam u siebie na rozpoczęcie roku szkolnego, przygotowałam się na piątek, w piątek też popracowałam, wróciłam do domu po południu - nieco pustego - i zamarłam. Właściwie to myślami ugrzęzłam we Wrocławiu. Pierwszy jej samotny weekend tam, w tym wielkim mieście, bez mojej troskliwej opieki. Przesiedziałam tak bez ruchu cały weekend, duchowo wpadając w jakiś czarny dół i jedynie mechanicznie ogarniając cztery kąty z grubsza w sobotę. Poszłam do sklepu zoologicznego i zakupiłam dwa szczurki płci męskiej, urządziłam im klatkę i zaczęłam oswajać. Nie pomogło. Chyba dobrze zrobiła mi dopiero praca od poniedziałku i telefon od córy, żebym nie dzwoniła tak co chwilę i że z pewnością doskonale sobie poradzi. Może ona tak... Dziś chyba zaczęłam sobie w końcu jakoś z tym radzić. Co widać po piszącym się właśnie poście. Trudne jest życie osamotnionego, "bezdzietnego" rodzica. Nie bez przyczyny pomijam kwestię poniesionych przez ten wyjazd wydatków, bo to temat nieomalże polityczny. Ba! Uczę się korzystać z wolności. Nawet sobie na jutro wieczór zaprosiłam przyjaciółkę na ploteczki i coś słodkiego. Robię duże postępy, jest szansa, że będę mogła żyć niezależnie! :) jestem z siebie dumna! Jutro może uda mi się napisać kolejny post, nawet przygotowałam zdjęcia z błękitnego meczetu w Istambule. Trzymajcie kciuki! P.S. Dziś nawet trzy zdjęcia zrobiłam! Niebo wieczorne było piękne za oknem...

Pewnego razu w Istambule... Winowajczyni mojej bezwładności...

Jak obiecywałam druga część zdjęć z koncertu z okazji IV Palestyńskiego tygodnia kultury w Istambule

2011-08-27T23:01:00.000+02:00

Jeszcze troszkę zdjęć wielkiego święta, wspólnej radości, zabawy, choć i chwil refleksji, smutku i tęsknoty za piękną, palestyńską ziemią.

I kilka filmików znalezionych na Youtube tego zespołu. Taka odrobinka palestyńskiej kultury.

Brak jakiejkolwiek kooperacji

2011-08-26T21:04:00.001+02:00

Kacio, zmęczony zapewne upałem, zastrajkował, Stwierdził, że pracy na komputerze dziś nie będzie. On musi sobie poleżeć na specjalistycznej podkładce pod kota marki Intuos, drugą podkładką pod główkę, z budzikiem pod ręką, ups, łapą, by nie przegapić kolejnego posiłku. A ja mogę się udać na podlewanie balkonowego ogródka i szlus.

Historia najnowsza z lizakiem, a nawet dwoma w tle :)

2011-08-26T00:14:00.000+02:00

Przerwa w podróżowaniu :) Choć nie do końca, bo historia wydarzyła się w Krnovie, czyli w Czechach. Historia słodka, która myślę, że nie wymaga komentarza :)

W kocim supermarkecie i nie tylko.

2011-08-23T10:06:00.003+02:00

Tuż obok meczetu Yeni Cami zaczyna się stary, kryty bazar Misir Carsi, czyli tak zwany Bazar Egipski czyli Korzenny. Z reguły pełen turystów. Tuż przy wejściu najróżniejsze słodkości, głębiej wszystko to czego turysta może zapragnąć i tak idąc sobie plątaniną uliczek i zakamarków można przejść, mijając już bardziej przeznaczoną dla mieszkańców Stambułu część, aż na Wielki Bazar czyli Kapali Carsi. Medal temu kto się w tym labiryncie nie zgubi. Wiem, bo zrobiłyśmy to idąc w odwrotnym kierunku, tzn. z Wielkiego Bazaru. Weszłyśmy tam i chciałyśmy wyjść zupełnie gdzie indziej, ale po godzinie błądzenia znalazłyśmy się przy Yeni Cami. Spokojnie, człowiek tam nie zginie, są i napoje i jedzenie, więc błąkać się można długo. Ale nie o bazarach dziś chciałam, przynajmniej nie o takich. Na zewnątrz Bazaru Egipskiego jest równie atrakcyjnie. Są stoiska z serami, pysznymi, oliwkami wielkimi jak śliwy i mięsiwem. Jest też sprzedawca schłodzonego ayranu - to taki jogurt lekko posolony z dodatkiem wody - pyszny. Sprzedaje się go tam z małej budki z "ayranową fontanną", do kubeczka, obficie dekorując pianką. Polecam gorąco. Od wejścia na bazar idąc na prawą zewnętrzną ścianę. Miałam zdjęcia, dużo zdjęć, niestety, jak wspominałam szlag je trafił :(

Idąc na lewo, na zewnątrz, traficie na bazar "żywy". Ogromna ilość roślinek wszelakich, kwiatów, drzewek, owocujących mandarynek, cytrynek, dziwnych owoców, które żółtozielone z zewnątrz i krwisto czerwone bebechy w środku. Zrobiłam im dużo zdjęć, bo wygląd miały frapujący. Sprzedawane były również w słoiczkach. Jeden z panów sprzedających również był ciekawy, starszy, nieco pulchny, z twarzą skupioną na czytanej gazecie, twarzą malowniczo przyozdobioną zmarszczkami i drucianymi okularami, z siwiuteńką brodą. A jakże sfotografowałam wszystko i odesłałam w eter...

W każdym bądź razie idziemy sobie przez ten targ:

- Popatrz jakie cudo, ciekawe co to jest?!

- Jak to mamo, kudreta nie poznajesz??? - i śmieje się ze mnie.

- No jasne! Jak ja kudreta mogłam nie poznać. - śmiejemy się nad tajemniczymi owocami z nazwą i ceną wypisaną na kartoniku.

Jednak przeznaczenie tej tak barwnej roślinki jest dla mnie tajemnicą, a może ktoś z Was wie i tą wiedzą zechce się podzielić? Czy tym bydlątka się karmi (bazar był ze zwierzętami) czy ludzi???

Nie każdy czyta komentarze, pozwolę sobie przekopiować informacje na temat tajemniczej rośliny jakie dostałam od Bajrowicz. Za co bardzo dziękuję :) "Ten gurblowaty ogór (dyniowaty) to przepękla ogórkowata - kudret nari - jadalna w całości. I owoce - niedojrzałe, i liście. Taki enzym zawiera, który obniża poziom cukru we krwi." I zdjęcie znalezione w necie - jak to cuś wygląda w środku:

Czego zdjęcia poszły mi w eter również? Całej masy zwierząt. Od ras psów i kotów wszelakich, ptactwa domowego typu kurczęta, kaczęta, indyki, perliczki, gołębie, a wszystko to oczywiście w kolorach i formach dowolnych. Pawie, bażanty i ptaszki klatkowe jakich jeszcze nigdy nie widziałam.

Po papugi ary i kakadu. arę jedną również obfotografowałam, bo piękna była i kontaktowa. Próbowała sprytnie swoje jedzonko z pojemnikiem podać koledze w drugiej klatce sprytnie posługując się potężnym dziobem i pazurkami. Pomiędzy ptasimi klatkami, zwłaszcza tam gdzie były uwięzione piękne panie kurki, spacerował wolny, nomen omen jak ptak, czarny kogucik. Chyba nikomu nie uciekł, bo spacerował sobie tak kilka kolejnych dni, nie bojąc się niczego. Zaglądając i bawiąc rozmową a to jedną a to drugą kurkę.

O żółwiach nie wspominam, ale gdy ktoś chciałby małego krokodyla - to proszę bardzo. Przynajmniej jak jakaś Turczynka stwierdzi "Jeśli nie chcesz mojej zguby, krokodyla daj mi luby." To proszę bardzo, no problem. Rybki też można było kupić od słodkowodnych po morskie, całymi stadami. I coś jeszcze bardzo frapującego, czego u nas już nie uświadczysz w sprzedaży, a niegdyś pewnie bywało - to pijawki. Prawie przy każdym sprzedawcy stała butla jak te po 5l wodzie mineralnej, nieraz opisanej czarnym markerem - doktor coś tam coś tam i oklejonej ilustracjami z przykładami użycia tych że środków leczniczych. Chętni na nie byli. Przychodzili z własnym słoiczkiem, pan sprzedawca zanurzał dłoń w wodzie pełnej wijących się, czarnych, brunatnych, rdzawo nakrapianych paskudztw. One wdzięcznie przyklejały się do skóry, po czym wyciągał je i strzepywał do naczynka klienta. W tym czasie pozostałe wyciągały swoje główki czy może ssawki na świat z butli, usiłując zrobić "prison break". Oj miałam to na zdjęciach, miałam...

Jeszcze raz posłużę się zdjęciami znalezionymi w Internecie:

Tak to mniej więcej wyglądało. Tu pijawy nasze rodzime, zdjęcie z GW

Na szczęście ocalały mi zdjęcia z kociego, samoobsługowego spożywczaka. Kotki testują pokarmy, wybierają najsmaczniejszy i przy nim zatrzymują się najdłużej. I nie są to bynajmniej koty właściciela stoiska. Ale przechodzące tuż obok koty "bezpańskie". Rudy, śliczny i długowłosy kot właściciela leżał sobie w cieniu sklepu i nawet ruszać mu się nie chciało na zewnątrz w taki upał.

Co ciekawe nikt kociaków nie przeganiał, jadły spokojnie i tyle, na ile miały ochotę, wzbudzając zainteresowanie przechodniów i nie przejmując się błyskającymi od czasu do czasu flashami.

Na tym bazarze było niewielu turystów. Wiadomo, trudno przewieźć do kraju psa, kota lub papugę, kupione na bazarze. Całą przestrzeń wypełniała natomiast cała masa Turków, żywo zainteresowanych tym bogactwem fauny, mniej flory. Widać jest w Turcji popyt na trzymanie pupilków najróżniejszych gatunków, jeśli takie miejsce tak dobrze funkcjonuje. O zwierzątkach w Turcji pisać będziemy jeszcze nie raz.

Pierwsze koty za płoty - czyli pierwsze chwile w Istambule

2011-08-22T10:38:00.000+02:00

Zdjęciami z koncertu jeszcze Was pokatuję :) Tymczasem trochę o naszej podróży :)

Do Istambułu przyleciałyśmy po południu. Od razu zapłaciłam frycowe - wymieniłam niezbędną kwotę na pierwsze chwile w tym mieście w okienku zaznaczonym Change Office, myśląc, że to to samo co Doviz (nad o powinny być dwie kropeczki), czyli inaczej nasz kantor. Bo przecież bank to bank i tak powinno stać w tytule. Niestety Change Office okazał się być bankiem i zdarł ze mnie prowizję w wysokości 7 lirów tureckich. Trudno. Zawsze jakieś frycowe musi być. Dotarłyśmy do metra, później przesiadka i tramwajem przez most Galata do celu.

I tu muszę wspomnieć o czymś co bardzo przypadło mi do gustu. Poruszając się po Istambule wszelkimi środkami komunikacji miejskiej kupujemy żetony. Na promy są inne, mniejsze żetoniki ale cena jest ta sama. Gdy przyjechałyśmy było to 1,75 lira. Gdy wyjeżdżałyśmy podwyżka była do 2 lirów. Są jeszcze bilety elektroniczne tzw. Akbil, na którym przejazd wychodzi ciut taniej, ale my go nie używałyśmy. Dla porównania gdy przyjechałyśmy do Warszawy bilet kosztował 2,80 zł oczywiście, gdy wracałyśmy do domu już 3,80 - mowa o 40 minutowym. Tu choćbyś jechał godzinę za wszystko płaci się ten 1 żeton. Wrzuca się go do bramki przy wejściu na stację metra lub na przystanek autobusowy i dalej już cię nic nie obchodzi, nie ścignie cię kanar, nie musisz pamiętać czy na pewno skasowałaś bilet i gdzie go upchnęłaś. Prawdziwa wygoda.

W tramwaju klimatyzacja ratuje nas od upału i wilgotności jaka panuje na zewnątrz. Tłumy zwłaszcza w okolicy Sultanahmet czy Eminonu, ale w tramwaju i tak luźniej niż na zewnątrz. Wysiadamy na Karakoy i próbujemy odnaleźć nasz hotel. I tu kolejne zjawisko dla nas charakteryzujące Turcję - ile osób zapytasz o drogę, tyle kierunków zostanie ci wskazanych. Każdy bardzo chce pomóc, ale czasem wychodzi zupełnie na odwrót. Pomijam miłych panów na lotnisku, którzy chcieli nam upchnąć przejazd do naszego hotelu bezpośrednio, który rzekomo według nich znajdował się na Taksim, czyli dobry kawał drogi dalej. Warto przed wyjazdem przestudiować mapkę naszej destynacji :) Mimo to do hotelu trafiamy dopiero gdy jeden z życzliwych młodych Turków wzywa telefonicznie posiłki z hotelu, bo nikt go nie zna. Okazuje się wówczas, że stałyśmy od niego może z jakieś 30 metrów.

Gdy wyruszamy na pierwszy spacer słońce chyli się ku zachodowi, ale jeśli chodzi o gorąc, nie przynosi to zbytniej ulgi.

Mieszkamy w pobliżu Wieży Galata - Galata Kulesi. Te czarne paprochy na zdjęciu dookoła, to nie paprochy ale całe stada ptaków, głównie gołębi. Gołębie to osobny temat w Turcji.

Pierwszy meczet Yeni Valide Cami (c czytamy jak Dż, czyli nie Ali "Akcza" a Ali "Aadża" na przykład :) ), Nowy Meczet Królowej Matki, czwarty co do wielkości w Istambule, który pierwszy nas wita po drugiej stronie mostu Galata. Nie jest taki nowy - budowę ukończono w 1663 roku.

Tuż obok sprzedawca tradycyjnych tureckich lodów - dondurma. Spektakl niezwykły, zabawny, za który płaci się nie mało bo po 5 lirów. Niestety same lody nie przypadły nam do gustu. Zbyt gumowe, słodkie, dla nas okazały się niezbyt zjadliwe. Później kupowałyśmy już tradycyjnie - lody na patyku :)

Chwila wytchnienia w cichym meczecie. Jak dobrze jest usiąść w kąciku, na dywanie, na chwilkę zadumy, dla odrobiny wytchnienia... Yeni Cami.

Tuż obok mostu Galata, można kupić sobie bułę z rybką i sałatką. Smaczna, ciepła, musi być bardzo dobra zwłaszcza w zimowe wieczory. Tu sprzedawana z przycumowanej łodzi kołyszącej się na fali z taką intensywnością, że od samego patrzenia na to można dostać choroby morskiej. Zjawiskiem dla mnie nie pojętym było jak ci smażący mogli pracować i wytrzymywać przez cały dzień i kawał nocy taki obłędny taniec na fali.

Wieczorem ubywa z ulic turystów wycieczkowych, ich miejsce zajmują mieszkańcy Istambułu odpoczywający po długim dniu pracy w bezlitosnym upale.

A chłopaki jak to chłopaki na całym świecie, lubią poszaleć, pobrawurzyć, pokozaczyć, ochłodzić się w mrocznych wodach zatoki Bosforskiej :)

Tu jeszcze jeden sprzedawca rybek z grila. Kupuję dla siebie, bo Ines nie lubi. 4 liry to słuszna cena. Rybka dobra, sałatki też, zwłaszcza popite świeżym soczkiem z pomarańczy za jednego lira. Smacznego! :)

I to już koniec pierwszego spaceru. Wracamy do hotelu, idziemy zmęczone spać a o 5 nad ranem budzi nas muezzin. Meczecik mikroskopijny z niewielkim minaretem jest tuż obok. Mamy wrażenie jakby muezzin był w pokoju i śpiewał nam prosto do ucha by nas obudzić na pierwszą modlitwę. Ale ta sztuczka udaje mu się tylko dwa razy, później nic nas nie jest w stanie obudzić :)

Koncert z okazji IV Palestyńskiego tygodnia kultury w Istambule

2011-08-21T12:05:00.001+02:00

Ten koncert nie był wydarzeniem z pierwszego dnia naszego pobytu w Istambule. To był może trzeci lub czwarty dzień, ale dla nas dzień niezwykły. Mogłyśmy bowiem wziąć udział w wydarzeniu, które stało się naprawdę radosnym i znaczącym świętem dla wielu Palestyńczyków, zmuszonych do opuszczenia swojego kraju. Kraju za którym tęsknią, w którym pozostawili ukochanych, bliskich, przyjaciół. Ziemię, którą mają nadzieję jeszcze zobaczyć, a na której nie da się obecnie spokojnie żyć, bo nie zna się dnia ani godziny... Naszą turecką historię rozpoczynam od tego tematu, obiecałam wysłać te zdjęcia zespołowi, który występował, a minęło już kilka tygodni od tego czasu.

Wydarzenie miało bardzo oficjalną i uroczystą oprawę. Przybyła grupa ambasadorów z wielu krajów (nie wiem czy również nasz przedstawiciel tam się pojawił), ambasador Palestyny Nabil Marouf, Minister Spraw Zagranicznych Palestyny Riyad al-Maliki, oraz wielu innych gości, w tym znakomitości z Turcji, zasiadło w pierwszych rzędach amfiteatru tuż przy Błękitnym Meczecie. Oficjalnie Turcja żąda, by Tel Awiw zdjął blokadę gospodarczą palestyńskiej Strefy Gazy i przeprosił za zeszłoroczny szturm komandosów izraelskich na jeden ze statków Flotylli Wolności, w wyniku którego zginęło dziewięciu tureckich aktywistów propalestyńskich. Morski konwój zamierzał przerwać blokadę Strefy Gazy. Przypuszczam, że właśnie Turcja będzie również jednym z krajów, który poprze utworzenie Niepodległej Palestyny. Mam nadzieję, że takich krajów w ONZ będzie większość.

O Palestynie pisałam już w innym miejscu. I jeśli się pozna historię tego narodu, który inny - wybrany rzekomo, lub nie wiadomo po co - naród próbuje wyrwać z rodzimej ziemi, to zrozumie się jak ważne jest każde poparcie. Jak cenne jest każde wspólne święto, które pozwala poczuć, że Palestyna wciąż istnieje, choć zgnębiona, poraniona, krwawiąca, choćby w gorącym sercu, skąd nie da jej się wyrwać.

Jeśli ktoś ma ochotę polecam blog: Wolna Palestyna oraz blog Bezdomna Rewolucja, gdzie przedstawione są ostatnie wydarzenia w Strefie Gazy. Polecam również książki: Ewa Jasiewicz "Podpalić Gazę" i kupione przeze mnie już po powrocie "Palestyńskie wędrówki" Raja Sheader'a. Pozwolę sobie zacytować fragment tej ostatniej. Opisuje ona między innymi wyprawę "w towarzystwie ekipy telewizyjnej odtwarzającej przebieg pierwszej opisanej w książce wędrówki, którą przerwali izraelscy żołnierze, którzy podbiegli z wymierzonymi do nas karabinami i poddali nas przesłuchaniu pod gołym niebem. Chyba mieliśmy szczęście, że wyszliśmy z tego spotkania bez szwanku. Firas Kaskas, ojciec trójki małych dzieci, zginął na początku zimy zastrzelony przez żołnierzy z tej samej placówki w trakcie popołudniowego spaceru z bratem. A jednak palestyńska wiosna przyniosła na wzgórza swoje dywany anemonów i nieśmiałe kępki cyklamenów. Wędrujemy jak zawsze co piątek z grupą przyjaciół. Widzimy coraz szybszy rozrost izraelskich osiedli, które zagrażają kruchemu i zbezczeszczonemu krajobrazowi, lecz mimo to wciąż siadamy pod drzewem oliwnym w cichej dolinie i oglądamy grę światła i cienia na tarasowych zboczach. Nie wiem, dlaczego nie tracimy nadziei na przyszłość dla tych wzgórz; jeden z moich przyjaciół upiera się nawet, aby rozpatrywać ją w geologicznej skali czasu. Dla mnie po prostu są i wiem, że będziemy dalej wędrować przez nie podczas naszych sarhat." I ja mam nadzieję kiedyś wędrować drogami Wolnej Palestyny, mam nadzieję... Inshallah...

W oczekiwaniu na koncert - Palestyńskie dzieci.

Po prawej stronie Yezan, który miał niezwykłe zdolności taneczne :)

Najmłodsi również udzielali wywiadów

Część oficjalną rozpoczął ambasador Palestyny Nabil Marouf

Porwał za sobą tłumy

A to już początek koncertu. Gorącego, energetycznego, porywającego, barwnego i pełnego świetnej muzyki i tańca - szkoda tylko, ze względu na zdjęcia, że było tak dużo niebieskiego światła :)

Wróciłyśmy!

2011-08-20T12:11:00.000+02:00

Również w telegraficznym skrócie, wieczorkiem może napiszę więcej :) Jak w tytule - wróciłyśmy :) Tak naprawdę to dwa dni temu, ale trzeba się było zadomowić i parę rzeczy załatwić. Jak to po miesięcznej nieobecności. Moje koty się wystraszyły i pochowały na przywitanie, na kilka godzin a Kacio obnosił się ze swoim żalem do nas i obrażeniem do dnia następnego nie reagując na wołania. Ignorując nas jakbyśmy były powietrzem i to wczorajszym na dodatek, dopiero na drugi dzień w południe nie wytrzymał i przemówił swoim zwyczajnym miauknięciem :)

Z Kapadocją w tle.

Wróciłyśmy szczęśliwie, linie lotnicze nie zagubiły nam bagażu, aczkolwiek kłódeczki miałyśmy doszczętnie poobrywane. My również się nie zagubiłyśmy. Nie odbyło się jednak bez strat. Jak to się mówi, jak Bozia chce kogoś ukarać to mu rozum odbiera. Odebrała mi doszczętnie. Zwiedzając już po powrocie muzeum Powstania Warszawskiego skończyła mi się karta w aparacie. Wzięłam kolejną, myślałam, że pustą. Okazała się jednak pełna. Pomyślałam, że to błąd po przenoszeniu na twardy dysk i lekką ręką sformatowałam 8 GB kartę. Nie sprawdzając, nie zaglądając. Coś mnie tknęło dopiero w trakcie, gdy zielony wskaźnik szybował do końca formaty, jak co najmniej gilotyna do mojej szyi. Niestety na zatrzymanie całego procesu było już za późno. Najlepsze zdjęcia, te z ostatnich dni w Istambule, pełne ludzi, reporterskie - poszły w eter. Myślałam - bez żartów - że dostanę zawału, mnogi się pode mną ugięły, musiałam usiąść. Dzień miałam już z główki. A z nieszczęścia chodzą parami, to wieczorem odnalazłam zamordowanego w niewyjaśnionych okolicznościach mojego pamiątkowego ptaszka. Był ze szkła, śliczny i taki optymistyczny. Planowałam że zagnieździ się tuż przy moim komputerze. Zabezpieczony, schowany w kartonowym pudełeczku, w naszym podręcznym plecaczku, miał się bardzo dobrze gdy pakowałam się przed powrotem do Polski. Cały czas był na oku, a plecaczkiem nie rzucałyśmy o ścianę, ani nie przejechał po nim tramwaj. Tymczasem zwłoki ptaszka rozbite były w drobny mak. Jak to się stało? I tylko jedno wzbudza podejrzenia. Bagaż pozostawiłyśmy w recepcji hotelu w Istambule, na trzy godziny i poszłyśmy na miasto. Ptaszek był schowany na samym wierzchu nie zamkniętego na kłódkę plecaczka... Cóż, jego śmierć na zawsze pozostanie dla nas tajemnicą... Szkoda mi go, i moich tak dobrych zdjęć (to był magiczny czas gdy je robiłam, wychodziły wprost fantastycznie, na drugi dzień już tak się nie udawały).

Niespodzianek od losu było jeszcze kilka, i tych dobrych, i tych mniej, o tym wszystkim w długie jesienne i zimowe wieczory postaram się opowiedzieć :) A zdjęć też trochę zostało (choć może nie tak dobrych jak te które zniknęły w niebycie). Relację rozpocznę jednak od pewnego świetnego koncertu, a nawet dwóch, na których byłyśmy w Istambule. Dla nas bardzo istotnych . Chciałam po prostu jak najszybciej przygotować serwis fotograficzny, by przesłać go, jak obiecałam, wykonawcom :) Dla zachęty jedno z moich "koncertowych" zdjęć.

W telegraficznym skrócie

2011-07-29T18:09:00.001+02:00

Wiem, wiem, ze musze uderzyc sie ponownie w klatke piersiowa :) Dlugo mnie nie bylo i jeszcze troszke mnie nie bedzie, A w skrocie sprawy sie maja tak: Koniec roku - wiadomo, pracy mnostwo, malo czasu a i zmeczenie juz ogromne, wiec ciezko zasiasc do pisania (bylo). U mnie jeszcze setki zdjec do przerobienia i uzupelnienia strony szkolnej, jakies smuteczki i tak to wyszlo. Druga sprawa, to moje dziecko mlodsze czyli Ines skladala juz papiery do szkoly sredniej i tak kursowalysmy miedzy naszym miasteczkiem a Wroclawiem, gdzie w efekcie sie dostala. I najwazniejsze wydarzenie, z ktorego zdjecia wkrotce (bo nie ma mnie w domu) - to narodziny mego wnuka:)) Tak, tak, prosze Panstwa zostalam taka mloda babcia ;) I ta babcia teraz siedzi w Turcji, dokladnie w Kusadasi - ale to nie dlugo, bo po jutrze ruszamy dalej :) Wlasciwie jestesmy - ja i Ines. Za nami juz 6 dniowy pobyt w Istambule, dwa dni w Bursie, nocny przejazd do Kusadasi i drugi dzien tutaj. Za nami juz morze Marmara, teraz kapiemy sie w Egejskim. A co przed nami? Pamukkale, Antalya, Adana, Goreme, Konya, Istambul (jeszcze dwa dni na pozegnanie), Warszawa i powrot do domu czyli 18 sierpnia. Wowczas obiecuje solidna dawke zdjec i wrazen. Jeszcze w miare mozliwosci napisze to i owo z naszego pobytu w Turcji, ale zdjecia musza zaczekac.

Turcja ciekawa, goscinna - choc taka autentyczna goscinnosc spotyka nas na drogach mniej turystycznych np. w Bursie. Oraz w srod ludzi poznanych nie przy okazji turystycznych atrakcji - w Stambule. A tu w Kusadasi troche jak zapewne w Hurgadzie (gdzie w prawdzie nie bylysmy ale slyszalysmy), wszystko nastawione na zysk - no moze za wyjatkiem jednej knajpki :) Drogo, goraco, atrakcyjnie, i troszke szkoda, ze nie wjedziemy do Syrii. Couch surfing nie wyszedl nam kompletnie, spontan wyjazdowy tez nie. Do wyjazdu z Polski znow mialam rozplanowany kazdy dzien i zarezerwowane hotele. Moze kiedys naucze sie spontanicznych wyjazdow, moze jak bede podrozowac sama... A i jeszcze jedno, chyba efekt mojej diety szlag jasny trafi bo trudno tu sobie odmowic - tyle przepysznych rzeczy do jedzenia a i jeszcze wybor slodyczy, owocow...

Przepraszam za brak polskiej czcionki - ale to wina klawiatury tureckiej :)

Pozdrawiam Wszystkich czytelnikow = prosze unizenie o wybaczenie mojego milczenia :)

Ula w towarzystwie Ines :)

Chwila refleksji w biegu slalomem między milionem spraw...

2011-06-02T17:07:00.001+02:00

"Kiedy wycięte zostanie ostatnie drzewo, ostatnia rzeka zostanie zatruta i zginie ostatnia ryba, odkryjemy, że nie można jeść pieniędzy."

Poświećcie chwilę i posłuchajcie tych dwóch wypowiedzi...

Tak będzie wyglądać świat po nas... Zdjęcia znalezione w internecie.

Polecam również galerię na tej STRONIE

Wszystkim Mamom, Mamusiom, Mateńkom - na całym świecie :)

2011-05-25T22:57:00.001+02:00

Dziś z życzeniami najgorętszymi - dla Wszystkich Mam na świecie :) Oby zawsze uśmiech gościł na Waszych twarzach i ciepło otulało serce, a dzieci były pociechą, radością i inspiracją :)

I piosenka dla Mamy - troszkę inaczej :)

A ja - jak zwykle nie wyrabiam na zakrętach, załatwiam miliony spraw. Dręczą mnie wyrzuty, że wciąż nie ponapisywałam, poodpisywałam, nie przeczytałam - choć tak bardzo chcę. Może w niedzielę się uda, bo w piątek Ines ma bierzmowanie i znów cały dzień z głowy... Dziś z okazji urodzin wytapetowałam kawałek ściany, bo całego remontu nie planuję - na razie, a coś trzeba było z nią zrobić :) (wyszła całkiem, całkiem). Posadziłam jeszcze kwiatki w moim balkonowym ogródku - mam nadzieję, że wkrótce się nim pochwalę. Obleciałam pół miasteczka załatwiając trochę spraw i zakupów. Zrobiłam zamiast piernika zakalec - no cóż zdarza się :) Oczywiście wszystko po pracy. Wieczorkiem oglądnęłam króciutki filmik - w ramach szlifowania angielskiego i już zrobiła się pora spania :) Pracowite urodzinki :) W dodatku zgrzeszyłam zjadając jedno ciacho z galaretką i jedno "krówkowe" :) Minam :) A i niespodzianka - w skrzynce dzisiaj (nie mailowej bynajmniej) czekał na mnie list z Kenii! Niespodziewanie po 11 latach odezwał się stary znajomy - nauczyciel z dawnych moich pen palowych kontaktów :) Super! Akurat dziś otrzymałam w brązowej kopercie kawałeczek Kenii. Kraju o jakim zawsze nieomalże marzyłam a jeszcze się nie ziścił. Spełnienia tego marzenia sobie dziś życzę :) Dobranoc :)

Na tropie literackich inspiracjii... cz.2

2011-05-21T09:33:00.000+02:00

"Po półgodzinnej wędrówce i obserwacji "fałszywego" Oksfordu dziewczynka [...] poszła w stronę parku. Nagle znalazła się przed wielkim budynkiem, który pasowałby raczej do jej świata (choć tam go nie było). Dziewczynka usiadła na trawniku, gdzie zamierzała zjeść batonik i owoc, z przyjemnością patrząc na budynek."

Kolejny raz znaleźliśmy się w Oksford wraz z Lyrą, bohaterką "Mrocznych materii" Pullmana. Jesteśmy w środku lata na ocienionej rozłożystymi drzewami Park Road. Tuż na przeciwko wejścia do neogotyckiej budowli, w której znajduje się University Museum of Natural History.

"Odkryła, że znajduje się w nim muzeum. Drzwi frontowe były otwarte, więc weszła. Wewnątrz stały wypchane zwierzęta, skamieniałe szkielety i gablotki z minerałami, tak jak w Królewskim Muzeum Geologicznym, które odwiedzała z panią Coulter podczas pobytu w Londynie."

Taki mały raj dla dzieci...

Czyżby tęsknota za posiadaniem własnego dajmona?... (Mroczne materie)

Niewiele większy niż ślad na ziemi...

Naukowiec, pisarz, malarz, artysta?...

A tu ślad Alicji i Krainy Czarów...

i ptaka dodo - autokarykatury autora historii o Alicji, wykładowcy matematyki Charlesa Lutwidge'a Dodgsona, który przyjął pseudonim Lewis Carroll.

"Na końcu wielkiego korytarza ze szkła i żelaza znajdowało się wejście do drugiej części muzeum. Odwiedzających było bardzo niewielu, więc Lyra weszła do sali i rozejrzała się. Pamiętała, że pilnie musi zadać aletheiometrowi pytania, jednak eksponaty w pomieszczeniu bardzo ją zaciekawiły. Dostrzegła tu dobrze sobie znane przedmioty: w szafkach za szkłem wisiały arktyczne ubrania, niemal identyczne, jak jej futra, stały sanie, leżały rzeźbione kości morsa, harpuny do polowań na foki oraz tysiące różnych trofeów, relikwii, obiektów magicznych, narzędzi i broni. Lyra oceniła, że eksponaty pochodzą nie tylko z Arktyki, lecz z całego świata." Mroczne Materie, Pullman

Ta część, to jedna z największych na świecie antropologicznych kolekcji - Pitt Rivers Museum. Niestety z powodu oświetlenia zdjęcia, które zrobiłam nie nadają się do pokazania. A szkoda, bo naprawdę warto je zobaczyć.

"Futra ze skóry karibu wydawały się identyczne jak futro Lyry, natomiast postronki na saniach przywiązano w sposób zupełnie niewłaściwy. A obok wisiał fotogram kilku samojedzkich myśliwych, prawie sobowtórów tych, którzy porwali dziewczynkę i sprzedali ją do Bolvangaru. Ależ tak! To byli ci sami mężczyźni! Nawet supeł na tej wystrzępionej linie znajdował się w tym samym miejscu. Lyra była tego absolutnie pewna, ponieważ spędziła na tych właśnie saniach wiele długich godzin... Czy istniało logiczne wyjaśnienie tej tajemnicy? Może światy stale przeplatały się ze sobą, a może mimo wszystko istniał tylko jeden, który śnił o innych?" "Mroczne Materie", Pullman

Następnym razem zapraszam na krótką wizytę z Lyra w ogrodzie botanicznym i innych zakątkach Oxfordu :) Tymczasem śpieszę na targ uzupełnić stan mojego balkonowego ogrodu :)

W ramach przygotowań do wyjazdu... :)

2011-05-17T22:34:00.001+02:00

To nie pomyłka :) Potrzebne nam były aktualne zdjęcia do portalu Couch Surfing, na którym mam swój profil i z niego korzystam. Rewelacyjna idea goszczenia u siebie ludzi podróżujących, poznawania nowych zakątków z zupełnie innej perspektywy. Dodam jeszcze, że w sposób oszczędny :) Zamierzamy znaleźć jakieś kontakty couchsurfingowe w Turcji, a zdjęcia miałam przestarzałe. W końcu, po wielu podejściach jak do jeża coś nam się udało dzisiaj zrobić. Oto efekt :)

Na tropie literackich inspiracjii... cz.1

2011-05-16T23:10:00.001+02:00

Spróbuję wytropić dziś troszkę literackich inspiracji w Oxfordzie. To tutaj pisało się chyba najwięcej. Może to takie miejsce gdzie wystarczy zamieszkać, zapuścić korzenie i wenę twórczą, miliony pomysłów czerpie się z jakiegoś ukrytego pod tym miastem źródła. Tworzyli tu R.R. Tolkien, C.S. Lewis, Oscar Wilde, Luis Carroll, John Galsworthy, Graham Greene, czy czytany przeze mnie ostatnio Philip Pullman. Zresztą cała Wielka Brytania jest zgoła magiczno literacka, bo do jakiego zakątka się nie zajrzy, tam odkryć można jakąś historię często już spisaną. Ba, nawet sfilmowaną. Wspominałam o tym pisząc wcześniej o Oxfordzie i Alicji oraz Harrym Potterze. Zapraszam również do powrotu na stronę z zaułkami starych uczelni.

Trudno się oprzeć czarowi Logic Lane. Czy gdzieś jest jeszcze taka ulica na świecie?

Którą zapewne po wielokroć przemierzał L. Carroll.

Nie wejść do pubu Pod orłem i dzieckiem". Szyld ten zainspirował Tolkiena, lubiącego spędzać tu czas, do napisania sceny uwolnienia Gandalfa z wieży Sarumana - Orthank.

Pod tym drzewem Tolkien lubił przesiadywać i to drzewo w Mrocznych Materiach Pullmana (zekranizowana została tylko pierwsza część trylogii pod tytułem "Złoty kompas", w wersji dla widzów młodszych), mijali Lyra i Will spędzając swoje ostatnie chwile razem.

W Oxfordzie ze świata równoległego Lyry, była biblioteka Bodleya, ja odnalazłam bibliotekę Bodleiana.

Do tego budynku dotarła może szukając profesorów fizyki mogących prowadzić badania naukowe nad Pyłem?...

Ale już na pewno Lyra trafiła tutaj -

"Nagle znalazła się przed wielkim budynkiem, który pasowałby raczej do jej świata (choć tam go nie było). Dziewczynka usiadła na trawniku, gdzie zamierzała zjeść batonik i owoc, z przyjemnością patrząc na budynek. Odkryła, że znajduje się w nim muzeum. Drzwi frontowe były otwarte więc weszła." C.D.N

P.S.

Szalenie lubię koncepcję istnienia światów równoległych. Nie dałabym sobie ręki uciąć, że nie żyjemy równocześnie w kilku z nich, czego dowodem mogą być nasze, całkiem realistyczne sny. Dobranoc :)

Książki, książki, książeczki...

2011-05-15T22:54:00.001+02:00

Kolejna kolosalna przerwa w pisaniu, fotografowaniu... Trochę ucieczka od świata rzeczywistego w ten wykreowany, spisany na kartach książek. Ucieczka od życia, które zaskakuje nie koniecznie pozytywnie i tylko piętrzy, piętrzy trudności. Bo wiadomo, kto czyta ten żyje dwa razy, więc przerzuciłam się ze swojego życia - takiego z dnia na dzień, na życie w zupełnie innych światach. Ale chyba już pora pozbierać się nieco, wrócić do pisania, do wspomnień z podróży i do przygotowanie następnej naszej wyprawy.

Niestety, nie uda mi się zrealizować swoich marzeń (przynajmniej na razie). Nie pojedziemy do Syrii, nie odkryjemy Jordanii i nie odwiedzimy Libanu. Zaplanowane 27 dni spędzimy w Turcji. Muszę zorganizować się nieco i zaplanować trasę. Tymczasem moje całe jestestwo pragnie odpoczynku i nic nie robienia z książką w ręku najlepiej. Ehhh...

Przepraszam Wszystkich za swoje milczenie, czasem trzeba schować się by pozwolić nieco zagoić się ranom.

Dziś parę eksponatów z wystawy, którą oglądałam dwa lata temu w bibliotece w Oxford. Coś co bardzo lubię. Książkę, oprawę, formę jako dzieło samo w sobie - i jak tu nie oceniać książki po okładce.

Temat - Woda

Pod sklepieniem gotyckiej katedry...

2011-04-12T22:59:00.000+02:00

Ostatnio pisałam o meczetach, dziś katedra gotycka wybudowana na miejscu zniszczonego meczetu. Katedra najświętszej Marii Panny w Sewilli, największa i jedna z najpiękniejszych na świecie. Katedry gotyckie oczarowują mnie w troszkę inny sposób. Gdy wchodzę do ich wnętrz zwieńczonych skrzydłami sklepień, wysmukłych, strzelistych, kryjących się w mroku i obiecujących wędrówkę gdzieś w przestrzeń, ponad to co przyziemne, mogę poczuć całą gamę emocji w jakie ubrane było średniowiecze. Gdzie pod szatami tęsknoty za tym co boskie, czyste, niedoścignione, płynęła rozległym krwiobiegiem rzeka zmysłów i uczuć na wskroś ziemskich. Uwielbiam kamień, bez zbytecznego makijażu, surowy, szorstki i jakże ciepły, z którego wzniesione zostały przepiękne palce zamykające się w łuki, jak dłonie złożone do modlitwy. I w końcu spektakl słonecznego blasku przechwyconego przez setki barwnych szkieł wprawionych w układ nerwowy okien. Zapraszam na chwilę zadumy...

I po kolejnej przerwie - przygotowując się do podróży...

2011-04-10T22:00:00.000+02:00

Długo nie pisałam. Stres nawet jeśli nie zabija, to pozbawia weny twórczej. A życie przez rok w permanentnym stresie, dokładanie do niego kolejnych, bynajmniej nie mniejszych - to za dużo szczęścia na raz. Rozpadłam się jak domek z klocków. Dokładnie tak. Tydzień temu obudziłam się po kolejnej nocy pełnej koszmarów i dopadła mnie panika, atak strachu tak wielkiego, że było mi aż niedobrze. Zupełnie bez przyczyny, irracjonalnie. Na szczęście już mi lepiej, powoli łapię oddech i sprawy układają się już lepiej. A co do pracy, wierzę że będzie, bo nie może być inaczej. Jestem spokojna. Czas wziąć się za wakacyjną podróż.

Podróż na Bliski Wschód. Najważniejszą zmianą jest to, że nie będzie to podróż samotna. Jedzie ze mną Ines. Po kolejnych finałach konkursów, po zdobyciu pierwszego miejsca w ostatnim konkursie (a dziedziny zaiste rozległe - od języka polskiego, angielskiego po biologie, po drodze mając matematykę, chemie, fizykę), widząc jej zmęczenie, postanowiłam dokupić drugi bilet na samolot. I tu też dało znać zmęczenie stresem, bo kupując bilet na Maleva, ciesząc się, że złapałam niską i dobrą cenę, wpisałam w rubryczki Ms, ale dalej już podałam własne imię i nazwisko, stając się posiadaczką dwóch biletów na siebie samą, na ten sam lot. Na szczęście Malev, który nie przewiduje zmiany nazwiska na bilecie, zgodził się na zmianę operację oczywiście za dodatkową opłatą.

Tak jak pisałam wcześniej lądujemy w Istambule. Następnie chciałybyśmy zobaczyć Syrię, która jest naszym głównym celem, oraz Liban i Jordanię. A tu sytuacja coraz gorętsza, trudna... I mamy nadzieję, że do naszego wylotu coś się zmieni, rozwiąże, uspokoi, na tyle byśmy mogły zrealizować swoje marzenie. Jeśli nie, to poznamy dokładnie Turcję, bez pośpiechu, nie tylko sam Istambuł.

Gdy kupiłam ten drugi bilet poczułam spokój i pewność, że tak miało być. Gdzieś tam w głębi serca. Źle bym się czuła siadając w meczecie, bez Ines, która kocha klimat meczetów. Podziwiając ich architekturę, słuchając nawoływań muezina, lub tylko obserwując ludzi, chłonąc atmosferę. Nicolas Bouvier, którego książki uwielbiam, tak pisze o meczetach w Turcji: "Turecki meczet tchnie większą pogoda w adoracji. Jest to przysadzisty budynek obrzeżony dwoma minaretami, w których gnieżdżą się bociany. Wnętrze jest pobielone wapnem, posadzka pokryta czerwonymi dywanami, a ściany są ozdobione wersetami koranicznymi, wyciętymi z papieru. Przyjemny chłodek i brak powagi, który jednak nie wyklucza wielkości. Nie, tak jak w naszych kościołach, nie sugeruje dramatu lub nieobecności, wszystko zaś świadczy o naturalnej więzi między Bogiem a ludźmi: źródle prostoty, która nie przestaje cieszyć prawdziwych wiernych. Odpoczynek w tym przybytku, z bosymi stopami na szorstkiej wełnie, to jakby kąpiel w rzece." Dziś zilustruję ten cytat zdjęciami z meczetu Alego Paszy w Kairze. Po powrocie w sierpniu mam nadzieję, że będą to meczety tureckie o jakich pisał tu Bouvier.

Chciałam jeszcze wszystkim wielbicielom pustyni, mistycyzmu Sufich, polecić poetycki film, pełen wspaniałej muzyki i obrazu - "Bab'Aziz" czyli Drogi ojciec (polski tytuł). Jest to historia niezwykłych wędrowców, niewidomego dziadka i jego pełnej życia wnuczki, którzy przemierzają bezkresne pustkowie, by dotrzeć na odbywający się raz na trzydzieści lat, wielkie spotkanie derwiszów. Miejsce jest sekretem, nikt go nie zna. Wędrowcy muszą kierować się sercem i wiarą, wsłuchiwać w odwieczną ciszę, a wtedy pustynia sama wskaże im drogę. W swojej podróży ocierają się o świat ducha, baśni, metafizyki, spotykając niezwykłych ludzi. Gorąco, gorąco polecam.